ONWIJS KLINKENDE WOORDEN VAN KLINK

9.00 uur

De doortastende besluiten door minister van Volksgezondheid Klink betreffende het doorvoeren van het rookverbod staan nu toch wel in schril contrast met de uitspraken die hij de afgelopen week in de openbaarheid heeft gebracht betreffende de orgaandonatie.
Zonder het officiele advies van de Coordinatiegroep Orgaandonatie onder leiding van Jan Terlouw af te wachten heeft hij al in de openbaarheid gebracht dat hij voorstander is het vrijblijvende huidige systeem te handhaven met daarbij een extra voorwaarde.
Daarin zouden dan de nabestaanden uiteindelijk de beslissing tot donatie te niet kunnen doen, ook al heeft de persoon in kwestie al eerder te kennen heeft gegeven donor te willen zijn.
Dit zou te gek voor woorden zijn.
Voor het verkorten van de steeds verder oplopende wachtlijsten zou het systeem net als in Belgie juist minder vrijblijvend moeten zijn.
Mensen in leven zouden dan aan moeten geven geen donor te willen zijn.
Hiervoor zal iedereen alle gelegenheid hebben.
Mensen welke niet donorgeregistreerd wensen te zijn kunnen dit met alle respect doen.

Nu verdwijnt een heel groot deel van de donorregistratieformulieren in heel veel kasten bij de nederlandse bevolking.
Veel mensen die tot nu toe gezond zijn willen zich dan niet plagen met de gedachte over zulke diepgaande zaken en drukken de gedachte weg dat zij ook in een situatie terecht kunnen komen waardoor ze door een donororgaan in leven kunnen blijven.
Een situatie waarbij je dan ook heel dankbaar zou zijn.
Hopenlijk denkt minister Klink nog heel goed na en gaat hij eens op bezoek in een ziekenhuis waar mensen op de urgentielijst liggen te wachten op dat orgaan wat voor hen levensreddend is.
Mensen net als u meneer Klink, al of niet getrouwd, met kinderen. Mensen in alle leeftijden, van erg jong tot oud. Mensen, die allemaal nog zo graag een tijdje door zouden willen leven.


Minister Klink: " WEET DAT U OVER LEVEN OF DOOD BESLIST".


De bovenstaande actualiteit zou net komen toen ik op de site van Paul v/d Elsakker een berichtje las over de Europese Spelen die binnenkort in juni in Vichy in Frankrijk worden gehouden.
Paul is longgetransplanteerd en gaat hier ook aan mee doen.
In totaal doen er vanuit Nederland 11 longgetransplanteerde en 10 hartgetransplanteerde mensen mee aan deze Spelen.
Op de website http://www.europesespelen.nl/ kunt u gedetailleerd bekijken hoe alles georganiseerd is.


Toen ik dit zo las dacht ik, waarom zie ik nou heel toevallig op een site dat deze Spelen bestaan.
In de media is er aandacht voor Oranje voetbal en andere sporten door professionels en deze Europese Spelen worden gehouden met een toch wel wat magere mediabelangstelling.
De prestaties geleverd door de deelnemers doet lichamelijk niet onder voor de profs.
Zodoende deed ik vorige week zaterdag een mailtje uit naar RTV-OOST met mijn vraag of er de mogelijk was om op een of andere wijze aandacht aan de Europese Spelen te schenken.
Zondag kreeg ik een telefoontje van de zender of ik samen met een deelnemer aan de Europese Spelen een kort interview zou willen geven in de radiouitzending van Hans Van Wieren.
Na wat heen en weer bellen was Jaap Huizinga heel graag bereid om hier aan mee te doen.
Jaap is hart-getransplanteerd en had op dat moment wat meer tijd dan Paul v/d Elsakker.

Dus zaten wij met z'n tweetjes afgelopen dinsdagmorgen om 11.10 uur bij Hans Van Wieren in het programma "Het Overijssels Hart" voor een interview over de situatie van wachtende op de wachtlijst, donorwerving, en de Europese Spelen.
Jaap had al vaker met media te doen gehad en ik voelde mij in eerste instantie nou niet zo op mijn gemak in die studio met allerlei techniek. Maar enfin, je doet het immers voor iets heel belangrijks.


Na de uitzending die direct werd uitgezonden hebben Jaap en ik nog even bij elkaar gezeten en vertelde hij mij over zijn activiteiten betreffende donorwerving.
Met meerdere mensen wordt op geregelde tijden door het hele land uitleg gegeven over het belang van donatie.
Op fancy-fairs en allerlei andere evenementen geven de voorlichters hun belangrijke uitleg.
De donorauto, folders, shirts etc. zorgen voor nog meer duidelijkheid.
Op de interessante site http://www.worddonor.nl/ is e.e.a. te bekijken.

Al met al vind ik het best wel (in)spannend om zo bezig te zijn, maar het gevoel om maar heel iets te kunnen doen is geeft mij toch wel een beter gevoel.

Tot zover mijn belangrijkste belevenissen van de laatste week.
Voor de reakties die ik krijg dank ik jullie allemaal.

Groetjes
Hans

EVEN WEER EEN "UPDATE"

15.00 uur

Na 21 dagen is het toch nodig weer eens tijd om een nieuwe "Update" te plaatsen.
Het woord update past blijkbaar heel goed in deze tijd. Daarom gebruik ik de uitdrukking ook maar eens eenmalig.
Of het toevallig is of niet, maar ik zie om de haverklap dat mensen een "Update" plaatsen of maken.
Of onze zoon Rolf nu met vriendin Anouk in de V.S. rondreizen en een mailtje sturen of dat ik op een andere wijze een of ander verhaaltje van iemand lees, heel vaak worden die verhaaltjes tegenwoordig updates genoemd.

Zoals reeds aangehaald zijn Rolf en Anouk in goede gezondheid teruggekeerd van hun tweewekelijkse trip door de Verenigde Staten. In de plaatsen Chicago, Detroit, Washington en New-York hebben ze veel bezienswaardigheden bekeken waarvan circa 600 foto's werden gemaakt. Zelfs Margreth, ik en dochter Judith waren door Rolf niet vergeten met een surprise, iets wat voor mij niet direct nodig was maar wel heel sympathiek overkomt. Een lekkere parfum voor Margreth en een heus high-tech horloge voor mijn persoon. Ik kan er zelfs 30 meter mee onder water duiken.

Wat betreft de gezondheid in huize Laarhuis was er de laatste anderhalve week sprake van fase oranje-half-rood.

Met mij ging alles zo z'n gangetje maar Margreth meende ook eens te moeten laten zien dat zij ook niet enkel van steen is.
Op een ochtend vlak nadat ze met haar moeder had afgesproken koffie te gaan drinken werd ze misselijk en binnen de kortste keren zat ze met een emmer op de stoel om uitgebreid te kunnen fomeren.

Op bijgaande foto links is bovengenoemd tafereeltje te zien.

Onze Boris houdt zoals hem is geleerd de wacht bij zijn vrouwtje.

Wat bleek nu, de oorzaak van deze verschijnselen was een wondje op de voet welke door een verkeerde bacterie was verergerd tot wondroos. Iets waarvan we niet wisten dat het uiteindelijk een heel dik en rood been zou opleveren.

Het been op de foto rechts zou uiteindelijk nog veel dikker worden.

Nu, na 10 dagen een antibioticakuur te hebben gehad is bij haar het been weer wat afgeslankt en de gespannen pijn minder geworden.

Omdat zij dus een tijdje uit de running was moesten meerdere taken verdeeld worden.

Margreth's moeder Dini (foto links onder), de buurtjes, een vriendin van Margreth, Judith, Rolf, Anouk en natuurlijk "ik" zei de dokter waren extra actief in allerlei huis-en tuinhoudelijke zaken.

Voor de dagelijkse wandelingen met Boris de huisvriend werd ook ik ingezet, dit weliswaar op eigen aandrang van mij. Ik dacht, dan verstop ik de zuurstof in een schouderdraagtas en al slobberend naar O2 is een wandeling met Boris een goede extra training voor de spieren.

Ik begon voortvarend te wandelen en had behalve toch wel wat meer benauwdheid het idee dat dit best een goede oefening zou zijn. Ik wandel namelijk niet meer met de hond omdat je toch wel eens in situaties komt waarbij een confrontatie met een andere viervoeter mij te benauwd maakt.

Nou, een dag later begon de protestactie van die spieren die duidelijk maakten dat ze liever niet weer zo plotseling aan het werk gezet wilden worden. Vooral mijn borstspieren hadden het moeilijk door de oppervlakige hoge ademhaling tijdens het wandelen.

Dus zaten Margreth en ik op een gegeven ogenblik als twee kreupele wezens de Libelle te lezen en wat sudoku's op te lossen.

Gelukkig zijn deze kwaaltjes weer op z'n retour en lukt het Margreth enigzins de draad weer op te pakken.

Zo zie je maar weer dat gezondheid iets is dat boven alle luxe verheven is.

En dat zijn dan nog maar de huis tuin en keukenkwaaltjes waarmee iedereen wel eens te kampen heeft.

Verder blijft het maar afwachten wanneer er een telefoontje voor mij uit het UMCG komt.

Zolang de gezondheidssituatie wat betreft mijn longen maar wat stabiel blijft kan ik dit wachten nog volhouden. Alhoewel het ook wel eens door je hoofd speelt hoe de hele kwestie zal aflopen.

Voor het huidige kabinet is het blijkbaar nog weer eens nodig dat er vanuit de samenleving eens weer een actie komt welke het belang van donor-zijn weer voor het voetlicht brengt. Zoals vorig jaar de Grote Donorshow op BNN.

Meneer Balkenende: samen werken, samen "LEVEN". DOE HIER WAT AAN.

Nou, ik meen het echt. Daar heb ik het weer over Boris. Maar het is echt zo. Ik moet nu Boris in Losser ophalen bij de kapster alwaar hij vanmiddag is geweest.

Zodoende had ik lekker even tijd voor mijn weblog.

Allemaal de groetjes en tot ziens, horens, mails of anderzinds.

Hans Laarhuis

ALLERLEI DAGEN OP EEN KLUITJE.

17.00 uur

Heel veel dagen met elk hun eigen ontstaansrecht vallen deze weken heel dicht bij elkaar.

En bij deze dagen horen naar mijn gevoel ook het mooie weer waar we nu zo van kunnen genieten. Het overal uitlopende groen die ook bij deze bijzondere dagen horen.

Het begon allemaal met de oranje gekleurde koniginnedag die zelfs in Twente grotendeels zonnig verliep.

Een traditioneel ritje met onze spartamets naar het dorp Lonneker om daar bij meneer Vorgers wat perkplantjes te kopen behoorde gelukkig dit jaar voor mij als wachtende voor Groningen nog weer eens tot de mogelijkheden. Toch nog weer mooi meegepakt, samen met Margreth.

Lekker net als vele Nederlanders de dagelijkse beslommeringen even laten rusten en die dingen doen die lekker ontspannend zijn.

Vreemd genoeg vielen Hemelvaartsdag en de Dag van de Arbeid dit jaar samen.

Eigenlijk dagen waarmee ik op het moment niet zo goed weet of ik hier wel of niet betrokken bij zou moeten zijn.

Hemelvaartsdag waarbij je tenslotte s'morgens voor dag en dauw uit de veren moet en waarbij je s'avonds door het fietsen met blaren op je achterste weer thuiskomt. Daarnaast bijna je longen uit je lijf fietsend. Met als hoofdprijs wat betere exemplaren zou een mooi sprookje zijn.

Of lekker op zuurstofaangedreven fietsen, ik zou de andere weggebruikers er de ogen mee uit steken en misschien een nieuwe sport introduceren.

Ik had misschien thuis lekker voor het open raam mijn dauwtrapsessie kunnen houden, maar het nadeel daarvan is dat het zo ontzettend ongezellig is.

Nou, en aan de Dag van de Arbeid mag ik officieel ook niet meedoen omdat reguliere arbeid helaas voor mij momenteel taboe is. Gelukkig dan maar dat ik geen lid van de Partij Van De Arbeid ben.

4 en 5 mei vind ik zelf dagen waarbij je gedachten gaan naar iets wat jezelf niet direct hebt meegemaakt, maar waaraan je toch via je ouders en je leven in die naoorlogse tijd toch wel gedachten hebt overgehouden.

Geboren in 1951 betekend dat er toen in ieder geval meer sporen van oorlogstijd waren dan nu.

Maar daarentegen was je toen nog een kind om je enigszinds een beeld te kunnen vormen.
In mei 2005 was het eigenlijk wel de laatste keer dat er zo groots met de echte betrokken en op leeftijd zijnde soldaten van toen de bevrijding gevierd werd.

Ik vind het erg interessant om vooral de geschiedenis van de laatste 2 eeuwen van Europa wat beter te doorgronden.

Tijdens deze periode is er een grote ontwikkeling geweest op allerlei gebied, terwijl er zeer veel over gedocumenteerd is.

Voorbeeld is o.a. het onstaan van de tweede wereldoorlog en op welke manier dit weer tot een "goed" einde kwam. Ik hoorde vroeger ondermeer de verhalen dat bij de inval van de Duitsers de nederlandse militairen plotseling tegenover een militaire macht stonden waarop nagenoeg niemand had gerekend.

Een zekere oom Johan Keizers van mij uit Haaksbergen was 1 van de dienstplichtigen die op 13 mei 1940 op de Grebbeberg een eind aan z'n 27-jarige leven zag komen. Dat is een plek tussen de plaatsen Rhenen en Wageningen nabij Arnhem.

De onervaren en slecht bewapende Nederlandse troepen zagen zich gesteld tegenover een tegenstander die veruit in de meerderheid was.

Zowel in de bewapening als in ervaring waren de Duitsers duidelijk de sterkste. Desalnietemin hielden onze soldaten de aanvallers drie dagen tegen. Drie dagen waarin op de Grebbeberg circa 415 nederlandse militairen tijdens hevige gevechten omkwamen.
Op de internetsite http://www.grebbeberg.nl/ zit ik nog wel eens wat rond te neuzen naar nieuwe toevoegingen. Ook de site http://www.grebbelinie.nl/ is interessant.

Dit jaar of hopelijk het jaar daarop hoop ik er nog eens weer terug te komen.

Terug naar de dag van vandaag kan ik nog melden dat onze zoon Rolf en vriendin Anouk halverwege hun trip naar De Verenigde Staten zijn.

Twee weken hebben ze hun vakantie gepland en ze zijn inmiddels vanaf Chicago, eens de stad van Al Capone via wat omwegen in Washington terechtgekomen.

Na hun geplande gesprek met Bush gaan ze dan nog vier dagen naar New York om daar terplekke eens te gaan bekijken in hoeverre deze stad met Enschede verschilt.

Via sms-jes, telefoon en internet is het interessant om globaal te volgen waar zij naar toe gaan. Lijkt het mij boeiend dan zoek ik op internet het betreffende op en na afloop van hun vakantie lijkt het erop alsof ik met hun mee gereisd ben.

.

Wat betreft mijn gezondheidssituatie is het enigszins komkommertijd te noemen.

Het lijkt er een beetje op dat alles wat op een lager pitje staat. Het zou ook de stilte voor een storm kunnen zijn.

Je weet maar nooit.

Groetjes aan iedereen

Hans

WAT DAGELIJKSE ACTIVITEITEN IN APRIL 2008

11.00 uur

17 april ben ik met Margreth in Groningen geweest voor de 4-maandelijkse controle die tijdens de wachttijd geldt.

Om 13.00 uur hadden wij een afspraak, dus alle tijd om via de autobaan door Duitsland naar het UMCG te tuffen.

Deze keer alleen maar bloed prikken en wat door hoesten in een potje achter-laten. Daarna naar de arts Nossent die sinds kort nieuw is toegevoegd aan de twee al bestaande artsen van het transplantatieteam.

Er waren niet echt bijzondere ontwikkelingen, behalve dan dat wij een toch wel iets ander verhaal wat betreft de wachttijd te horen kregen.

In december 2007 kregen we de mededeling dat ik er rekening mee moest houden dat halverwege 2008 een transplantatie voor mij te verwachten viel. Ik heb dat afgelopen donderdag ook wel aangehaald, maar deze arts bleek dit toch iets anders te zien.

Bovendien heb ik de laatste tijd soms het idee dat ik elk jaar ook een jaar ouder word, dus met mijn 57 jaren begint mijn leeftijd zo langzamerhand ook wat mee te tellen. Dat zag de arts op dit moment nog niet als belangrijk nadeel.

De combinatie enerzijds dat de mensen op de urgentielijst natuurlijk voorgaan en anderszijds het bestaande donorentekort kan dus leiden tot het langer op de wachtlijst staan.

Dokter Nossent wist ook te vertellen dat de opzet van de wachtlijstsystematiek wat gaat veranderen. Nu is er nog de "gewone wachtlijst"met alle long-te-transplanteren mensen en is er de urgentielijst. Deze mensen liggen in de praktijk reeds in een ziekenhuis. De "gewone wachtlijst" zal zodanig worden aangepast dat iedereen die hierop staat punten krijgt toegedeeld. Zodoende spelen factoren zoals lichamelijke toestand, ziektebeeld, leeftijd etc dan ook een rol. In zoverre heb ik de uitleg hierover begrepen van dokter Nossent.

Het gesprek met dokter Nossent was verder voor ons verder duidelijk en wij dronken nadien nog gezellig een kop koffie met mijn broer Paul die op z'n werk in Groningen even tijd vrij had gemaakt en naar het ziekenhuis was komen fietsen.

Gelukkig ben ik nog afgezien van mijn wisselende benauwdheid in staat mijn conditie aardig constant te houden door dagelijks in beweging te zijn en twee keer per week in groepsverband allerlei oefeningen te doen.

Ook heb ik dankzij het s'morgens en s'avonds vernevelen van Collistine sinds een jaar geen antibioticakuur meer gehad.

Dus al met al reden om met alle vertrouwen van het jaar 2008 iets te maken.

Soms heb je echter na zoveel jaren van fysiek steeds minder kunnen je eigen beperkingen nog niet direct in de gaten. Dan krijg je de situatie dat je na twee uur in de tuin bezig zijn nadien toch wel wordt afgestraft. Na maandag ontspannend wiedend door de tuin te zijn gekropen had ik twee dagen daarna zo'n beetje het gevoel dat ik constant van een gelopen maraton bij moest komen. De komende toch maar eens wat andere buitenactiviteiten bedenken, zoals het lekker in het zonnetje lezen van wat ontspannende literatuur. En onze Boris nog wat kunstjes proberen bij te brengen. Die hond zal misschien wel denken: "Wat heeft die man toch veel tijd voor mij."

Verder ben ik heel blij met de hulp van mijn buurman die een stukje straat heeft gelegd voor onze blokhut in de tuin. Boris maakte hier altijd een puinhoop van met z'n graafinstinct. Nadat zoon Rolf het witte zand en de tegels op de plaats had gebracht heeft buurman met hulpje Margreth het karwei geklaard.

Dit jaar hoeven we dus niet ergens naar een park op vakantie. We hebben de blokhut voor de hele zomer geboekt.

Nog even 1 zin over mijn Werk-Wao situatie.

Gelukkig is een juridisch medewerkster van mijn vakbond CNV druk doende om mij te helpen om middels meerdere bezwaarschriften en te verwachten hoorzittingen het hoofd te bieden aan de niet echt sociale beslissingen die instanties als UWV en CWI voor mij uit hebben gedacht.

Dat alles is erg energievretend en probeer ik zoveel mogelijk los te laten, hetgeen niet altijd lukt.

Binnenkort hoop ik weer iets te melden.

Dit ondanks het feit dat ik niet zoveel meemaak als veel mensen in onze samenleving die veelal erg druk zijn met werk, verplichtingen en vrijetijdsbestedingen.

Ook nog mijn dank voor de berichtjes die ik van jullie krijg op mijn weblog.

Vriendelijke groeten

Hans

.

toevoeging 25 april

ps. De indeling van mijn verhaal is nog niet echt een succes.

De tekst verspringt her en der door het verhaal.

Door html-codes moet ik dit nog op zien te lossen.

Misschien dat een weblogger hier iets meer van weet.

WE PAKKEN DE DRAAD WEER OP.

12.00 uur

Langer wachten om weer eens wat op mijn weblog te zetten heeft geen zin.

Ik dacht eerst bij mezelf, eerst weer eens wat betere ontwikkelingen omtrent mijn strubbelingen betreffende de aspecten WERK en WAO en daarna weer gezellig de draad oppakken met mijn site.

Bovendien, het voorjaar staat weer voor de deur, laten we de lentelucht eens lekker door onze gezonde en ongezonde longen laten stromen.



Helaas, er zijn voortdurend instanties in de weer die hier een stokje voor willen steken.

Daar wacht ik dus maar niet op, immers ik ben erachter gekomen dat ik in een grote bureaucratische wereld ben terecht gekomen waarin allerlei poppetjes in grote gebouwen allerlei regeltjes op allerlei verschillende manieren intepreteren.

Zelfs binnen het UWV lijken er over dezelfde zaken verschillende meningen te zijn.

Ik zou tengevolge van al mijn noodzakelijke geestelijke inspanningen en gigantische rompslomp, nodig voor het op regel krijgen van mijn uitkering bijna vergeten dat ik ook ergens in Groningen nog op een wachtlijst sta.

Nu kom ik er achter dat het tegelijkertijd bezig zijn om gegevens boven water te halen bij organisaties als het UWV , ABP, LOYALIS en het CWI plus het je geestelijk en lichamelijk voorbereiden op Groningen bijna een fulltime stressbaan zou kunnen zijn.

Ik hoop dat de firma Essent zich verantwoordelijk opsteld naar mij als individueleel geval en mij met allerlei ingewikkelde zaken behulpzaam wil zijn. Hetgeen jammergenoeg niet altijd het geval is.

Neem nu dit middaguur weer, de postbode staat voor de deur en propt weer een grote enveloppe van het CWI door de bus. Hierin de ontslagaanvraag bij het CWI aangevraagd door Essent aangvraagd.

Dit ondanks het gesprek dat ik onlangs nog had met de bedrijfsarts van Essent waarbij deze arts mij op het hart drukte dat Essent voorlopig geen ontslagprocedure op zou starten. Verdrietig en zeer teleurgesteld ben ik over de handelwijze die gevolgd is.

Als er dan toch een procedure wordt opgestart, begeleid de betreffende persoon dan ook op een sociale manier. Want achter deze persoon staat ook nog een gezin dat hiermee gecofronteerd wordt.

.

Ook pluk ik, net als vele anderen nu de wrange vruchten van beleid van het vorige kabinet Balkenende.Van het UWV heb ik al bericht dat de keuringsarts nu reeds heeft bepaald dat ik, nu 57 jaar na de longtransplantatie na verloop van revalidatie wel weer aan het werk kan.

Dat is slim, want dan heb je meteen een lagere uitkering aan de broek.

Omdat ik het allemaal niet meer kon overzien heb ik bij meerdere instanties, zoals een juridisch adviseur en een advocatenbureau geinformeerd in hoeverre men mij hiermee zou kunnen helpen.

Vanwege het kostenplaatje is de hulp van mijn vakbond toch geschikter.

Dank u hartelijk heren Balkenende De Geus, Zalm en Hoogervorst.
.

STOP: ik wil het er nu verder niet meer over hebben, anders zouden jullie gaan denken dat ik alleen over negatieve ontwikkelingen kan schrijven.

Volgende week 17 april ga ik samen met Margreth weer richting Groningen voor controle.

Het lijstje met vragen heb ik al klaar liggen.

Ik ben nog steeds heel dankbaar voor het feit dat er de mogelijkheid is om door de medische mogelijkheden straks weer een kans te hebben om wat minder benauwd door het leven te kunnen gaan.

Verhalen kennende van mensen die reeds getransplanteerd zijn geven echter wel aan dat er dan nog wel de nodige hobbels overwonnen moeten worden.

Zoals ik heb kunnen waarnemen zijn er al weer de nodige longtransplantaties uitgevoerd.

Zelfs een longtransplantatie voor de tweede keer bij een jongere cf-patient Bjorn.

Ik ken hem verder niet, maar datgene wat ik op z'n site heb gelezen is verbluffend.

Ondanks dat hij er beroerd aan toe was probeerde hij zoveel mogelijk de regie in eigen hand te houden. Na korte tijd was hij alweer bij z'n positieven en probeerde hij opnieuw aan te geven wat er zoal weer moest gebeuren.

Een bezoeker bij hem kreeg bijna de indruk dat Bjorn zojuist een stevige behandeling bij een tandarts had gehad. Ik wens hem verder nog heel veel beterschap toe.

.

Omdat het nu toch eindelijk wel wat meer voorjaar zal worden zijn er al wat tuinwerkzaamheden verricht. Een ontspannende bezigheid, alleen jammer dat de iets inspannende bezigheden voor mij dan taboe zijn.

Lekker voor het huis door de voortuin gekropen om ontluikend onkruid in de kiem te smoren.
Onze beukenhaag die nu voor het tweede keer het voorjaar ingaat zal hopelijk ook weer wat dichter worden.

Bovendien heeft Rolf al wat zwart zand uitgegraven voor ons tuinhuisje.

Hier lagen tot voor kort nog flagstones in grillige vormen.
Dat was voor onze cairn-terrier Boris een graafgebied waar wij niet zo gecharmeerd van waren.

De openingen in deze bestrating werden een voor een uitgegraven.

Nu moeten alleen de kabouters nog even komen om er geel zand in te storten en er wat betere bestrating op te leggen. Ondanks dat een tuin werk met zich mee brengt is het toch heel aangenaam om even naar buiten te kunnen lopen.

.

Na het bezoek aan Groningen wil ik weer iets aan mijn weblog toevoegen.

groeten

Hans

EVEN PAUZE

17.00 uur

Meestal zet ik elke week met heel veel plezier wat laatste ontwikkelingen op mijn weblog.
Dat zie ik als een positieve invulling van mijn tijd en ik merk dat je er ook heel leuke contacten mee kunt krijgen.
Bezoekers van de weblog waaronder ook lotgenoten kunnen o.a. op die manier elkaar ook eens een hart onder de riem steken.
Deze keer wil ik het kort houden. Dit vanwege de manier waarop ik vanuit mijn werksituatie op een zodanige wijze in de WAO dreig te belanden dat ik met mijn gezin hier erg de dupe van kan worden. Ondanks de extra verzekeringen die ik juist hiervoor al langer heb lopen. Morgen probeer ik met de hulp van mensen hier nog verandering in aan te brengen.
Daarom ontbreekt het mij nu ook aan enthousiasme om verder te typen.
Trouwens, het gaat naar omstandigheden best wel goed.
Met voldoende bewegen en gezond leven gaan we verder de lente tegemoed.


Groetjes en tot de volgende keer.

Hans Laarhuis

HET PAASFEEST KAN BEGINNEN

15.00uur

Bijna Pasen.

.

Palmpasen waren we met onze buren bij een optreden van de zanggroep Studio 65 uit Enschede geweest.

Het koor zong in de Josefkerk in Enschede gedeeltes uit de musical Jesus Christ Super Star.

Wij hebben erg genoten van vooral die delen waarbij ze met de volle bezetting met heel veel geluid de kerk vulden. Ook een damesduo met een heel hoog bereik klonk weergaloos.

Pasen behoort zoals de meesten onder ons wel weten tot 1 van de christelijke feestdagen en betekent dat voor circa twee eeuwen geleden Jezus Christus is verezen nadat hij eerder aan het kruis was gestorven. Vroeger toen ik nog op de lagere school zat was er veelal met mijn ouders en "broertje Paul" de gang naar de St. Janskerk in Enschede.
Vooral de Paaswake was tijdens het donkere deel met brandende kaarsen best wel sfeervol.

.

Tegenwoordig betekend het ook dat veel mensen een aantal vrije dagen hebben en gezellig met elkaar de dag doorbrengen beginnend met een paasontbijt waarbij de traditie van het paasei-eten nog altijd voortleeft. Alleen het aantal geconsumeerde eieren per persoon lijkt te zijn verminderd. Jaren geleden kwam het in menig gezin voor dat de vader des huizes zoveel mogelijk eieren probeerde te verorberen. Dit was vermoedelijk een traditie die ooit was ontstaan.

Misschien dat daarom vroeger ook aantal kinderen per gezin groter was.

.

Pasen 2008 is door de weerdeskundigen witter voorspeld dan de afgelopen kerstdagen waren.

Eigenlijk zou het misschien wel een gunstig tijdstip zijn om een oproep vanuit het groningse UMCG te krijgen voor een longtransplantatie.

Dit is echter wel wat cynisch geformuleerd omdat er tegelijkertijd met een longtransplantatie ergens anders mensen zijn die zullen treuren om een dierbare.

Met een kerkelijk feest met veel gebed en zang zoals Kerst of in dit geval Pasen is er misschien wel meer kans op een extra voorspoedig verloop.

.

Omdat ik momenteel vrij redelijk te pas ben had ik samen met Margreth ook nog op vrijdagavond voor een week geleden naar een optreden van zoon Rolf willen kijken.

Hij was jaren geleden al bezig om achter een draaitafel met geluidsapparatuur allerlei mixen van muziek te maken. Dit deed hij thuis ook al en daarom vonden we het ook wel jammer dat al die decibels tegelijk met zijn zelfstandige wonen met Anouk uit ons huis verdwenen.

In een of andere uitgaansgelegenheid in Enschede kan hij af en toe laten zien welke resultaten hij heeft geboekt.

Omdat het nog geen 1 juli is en er daarom nog gerookt wordt in de horeca heb ik toch maar afgezien van een bezoek.

Uiteindelijk waardeerde hij het zeer dat Margreth 1 van de bezoekers was. Nou, we wachten wel af hoe zich zijn muzikale talenten verder ontwikkelen. Met de combinatie van leraar lichamelijke opvoeding en zijn muziek kan hij z'n dagen goed vullen. Z'n website staat wel op mijn weblog in de rechterkolom.

.

Ik heb verder ook gemerkt dat ik op de site van longtransplantanten aangeland ben.

Trouwens al een hele poos geleden dat ik mij hiervoor had aangemeld.

Maar Paul v.d. E., beheerder van die site en die dat zou regelen was zo druk met z'n werk dat dat even duurde.

Moet je nagaan, Paul is ook getransplanteerd en dan weer zoveel in de weer met z'n baan.

Prima toch, dat dat mogelijk is.

Het geeft een goed gevoel dat je zo wat meer contacten krijgt met jonge en wat oudere mensen die min of meer in het zelfde schuitje zitten.
.

Naast de vele positieve zaken waren er in korte tijd twee jonge mensen met de ziekte cf weer de dupe van de te lange wachttijd welke in Nederland nog bestaat.

Beide stonden op de wachtlijst waarvan 1 op de urgentielijst.

De mogelijkheid tot een beter leven werd hun door het tekort aan donoren niet gegund.

Je vraagt je dan af, waarom dit in Den Haag zo lang moet duren voordat dit donortekort uiteindelijk minder wordt.

Initiatieven zoals de Grote Donor-show verleden jaar op televisie schudden de politici dan even weer wakker. Daarna sukkelt het gezelschap weer op een slakken-gangetje door.

.

Ik ben trouwens blij dat ik dit verhaaltje nog even kon maken, want ik heb door al die uren achter het computerscherm een paar heerlijk geirriteerde ogen.

Dat komt door de vele contacten en mails met mijn werkgever die er nog steeds niet in is geslaagd voor mij een rekensom te maken waaruit blijkt waar wij ons financieel in de loop van de tijd mee moeten zien ter redden.

Vele, vele telefoontjes en mailtjes met en naar vele verschillende mensen binnen het bedrijf, al gedurende een dikke maand hebben nog niet geleid tot een uitkomst.

Het laatste mailtje naar Essent was vandaag naar de Human Resource-businesspartner ( personeelsfunctionaris) waarin ik de hoop heb uitgesproken dat ik behalve longpatient tevens liever niet ook zenuwpatient wil worden.

Hetzelfde geldt voor het instituut UWV, waarvan in Hengelo een gigantisch kantoor staat vol met mensen waarvan ik er jammergenoeg nog niet 1 gesproken heb die een aantal vragen van mij kan beantwoorden.

Waar ik wel achter ben gekomen is dat de hoeveelheid en moeilijke regelgeving zelfs vaak door de uitvoerende mensen niet of niet goed worden begrepen.

Verder wil ik er nu even niets over kwijt omdat ik er ondanks alles van uit blijf gaan dat dit uiteindelijk goed komt.
.

Welnu, voordat ik een punt achter dit schrijven zet wil ik de bezoekers van mijn site bedanken voor de belangstelling.

.

Ik wens iedereen ook namens Margreth fijne paasdagen toe.
Tot de volgende keer.

.

Hans

BIJNA ALWEER VOORJAAR

16.30 uur

Voordat we het met z'n allen beseffen belanden we deze maand alweer in het voorjaar 2008.
Dit gecombineerd met het feit dat ik op de wachtlijst sta is voor Margreth reden om hier en daar al wat te beginnen met de voorjaarsschoonmaak.
Vandaag was ze al druk om de hele benedenverdieping te stofzuigen en boven overal stof af te nemen.

Dit had ook te maken met het bezoek van zoon Rolf en vriendin Anouk gisterenavond bij ons.

Anouk belde vanmorgen, ik pakte op en zij vertelde dat het niet de eerste keer was dat ze bij ons was geweest en nadien een soort van kleine pukkeltjes op de armen had.

Je gaat er dan vanuit dat er bij ons thuis een of andere boosdoener is die hier de veroorzaker van is.

Onze grote huisvriend cairnterrier Boris zou in eerste instantie in aanmerking komen.
In theorie zou dit kunnen, maar omdat wij dit altijd zorgvuldig in de gaten houden was dit niet te verwachten.

Ook omdat hij nog maar kort geleden een plukbehandeling en een uitgebreide wasbeurt had gehad en hij tevens geregeld buiten wordt geborsteld was dit niet erg aannemelijk.

Voor alle zekerheid kreeg Boris met een pipetje nog een middeltje tegen al die beestjes die hij als hond buiten wel eens tegenkomt.

Verder zijn Margreth, dochter Judith en ik niet van een vroegere generatie die 1 keer per week op de zaterdagavond in een teil water poedelde.

Ook proberen we alles i.v.m. mijn te verwachten opname zo vrij mogelijk te houden van alles wat ook maar voor een bacterie doorgaat.

Afgelopen week heeft Judith 1 dag in Almelo op een kinderdagverblijf gewerkt om te laten zien hoe zij met de kinderen omgaat.

Ze was blij met de mededeling aan het eind van de middag dat ze het prima had gedaan.Ze krijgt bericht wanneer ze eerst als invalkracht met een vast aantal uren per week kan beginnen. Nu werkt ze ook op invalbasis bij een andere kinderopvangorganisatie maar heeft daar minder kansen.
Dus uiteindelijk zijn Judith, Margreth en ik blij omdat dat voor haar ook weer wat meer zekerheid geeft.

Als ouders heb je dan weer een goed gevoel dat je zoon of dochter ergens in de maatschappij een werkplek vinden waar ze zich op hun plek voelen.

Allicht zal zich na verloop van tijd weer iets anders aandienen.

Vastroesten op 1 stek is ook altijd niet het meest optimale.

Nou, verder wachten we maar af wat er de komende week zoal op ons af komt.

Vooral in dit en het komende jaargetijde denk ik ook wel vaak: " Voor mij mag het ook nog wel eventjes duren voordat ik een telefoontje uit Groningen krijg".

Als ik het rustig aan doe geniet ik nu ook nog wel van datgene wat ik zo overdag nog allemaal mag doen en meemaak. Ik weet wat ik nu heb en moet afwachten hoe het allemaal zal gaan.

Dit is soms het twijfelgevoel dat je dan weer hebt. Anderzijds wil ik er toch ook wel helemaal voor gaan.

Uiteindelijk zal de oplossing toch in Groningen moeten komen.

Vanmiddag belde ik met medetransplantatiegenote Ine Pross .

Zij is vlak voor kerstmis 2007 getransplanteerd en heeft ondanks haar zeer grote blijheid met haar donorlongen toch nog wel last van optredende bijverschijnselen.

Ondanks dat is ze heel dankbaar voor het nieuwe leven dat zij nu mag leven.

Het opschrift op het naaststaande autootje heeft voor haar ook veel betekend.

Beste mensen, tot zover vandaag.

Bedankt voor het lezen en alvast bedankt voor het plaatsen van je berichtje.

Vind ik wel leuk. Alleen maar klikken op "REACTIES" hieronder en de rest gaat vanzelf.

.

Groeten

Hans

SCHRIKKELVRIJDAG 2008

16.30 uur

Vrijdag 29 februari 2008, schrikkeldag.
Wel een aardige dag om nog even een kort verhaaltje op mijn weblog te zetten, ondanks dat er eigenlijk niet zoveel bijzondere zaken te melden zijn.
De crocusvakantie heb ik niet zoals zoon Rolf, ongetrouwde schoondochter Anouk en haar familie besteed om naar Oostenrijk af te reizen om daar op de hogere en hoogste gedeelten samen met heel veel anderen in de sneeuw rond te dolen.
Ik ben meer een lentemens die weer meer gaat genieten van de langere dagen, de weer fluitende vogels en de ontluikende natuur. Hoop dat ik het aankomende jaargetijde nog vaak samen met velen mee mag maken.

Afgelopen week samen met Margreth allerlei nuttige en vaak aangename zaken gedaan, zoals het wegbrengen en weer ophalen van onze huisvriend Boris naar Losser. De gehele middag is de trimster met hem bezig geweest omdat het nog aanwezige puppyhaar allemaal
vastgeklit was. Een hele operatie. Vroeger toen ik honden nog vieze beesten vond, zou ik hem waarschijnlijk direct in de wasmachine hebben gestopt voor een wasbeurt op 90 gr. Celcius.



Enfin, afgelopen donderdag ben ik voor controle bij de longarts naar het MST (ziekenhuis Enschede) geweest. Dit ook samen met Margreth. Omdat 1 ingang van het ziekenhuis tijdelijk vanwege een virus op de IC is gekoppeld aan een legerhospitaal moesten wij via de hoofdingang naar binnen. Een hele mooie hoofdingang met 1 nadeel dat je er geen fiets, in mijn geval geen spartamet neer mag zetten.
Toch wel heel slim bedacht dat mensen met een handicap (wel eens voorkomend bij een ziekenhuis) hun vervoermiddel zoals een spartamet verderop langs een talud in de parkeergarage moeten stallen. Ik mocht mijn spartamet ook niet meenemen naar binnen.
Door tactisch optreden van Margreth kon dit beginnende brandje met de bewakingsambtenaar uiteindelijk geblust worden.
Misschien dat hierdoor het adrealinegehalte en daarmee ook het zuurstofgehalte in mijn bloed hoger waren dan normaliter het geval is. Waarde was 93% bij 2ltr. zuurstof.
De longarts was verder tevreden over mijn stabiele situatie.
Op die momenten denk ik dan, een telefoontje uit Groningen mag nog wel even op zich laten wachten.

s'Avonds heb ik dan ook een lekker wijntje gedronken. Margreth niet, want zij is een beetje allergisch voor alcohol en krijgt er een heet hoofd van.
Ik kan in ieder geval van een glaasje wijn lekker slapen en de transplantatiearts zegt dat ik dit ook met maximum van twee glaasjes per avond vol moet houden. Je moet er ook wat voor over hebben.
Dromen kan ik dan ook beter, alhoewel er niet altijd de garantie is dat het een prettige droom is.
Ik ben al wel eens gepaard gaande met ongecontroleerde bewegingen wakker geschrokken doordat ik droomde dat ik vastgebonden op een operatietafel lag.
Soms als ik half slapend lig te mijmeren kan ik ook wat gemakkelijker zaken in m'n hoofd toelaten waar ik overdag minder aan denk. Vanmorgen probeerde ik in nog wat comateuse sferen wat gedichtregels achter elkaar te zetten.
Ik probeerde wat flarden te onthouden en schreef het op een papiertje.

"Wachten"

Wachten
Wachten, soms met bizarre gedachten
Gedachten als een rode draad lopend
Op een goed resultaat hopend
Door je hoofd veel en allerlei dingen
Ook dat telefoontje vanuit Groningen
Uiteindelijk dat einddoel halen
De wereld van heerlijk ademhalen

Om het verhaaltje niet te lang te laten worden en omdat ik zo ga eten stop ik ermee.

Groeten.
Hans

NUTTIGE EN AANGENAME ZAKEN

10.30uur
Februari en maart zijn bij mij vaak de maanden waarin ik tijd moet inruimen voor het eerlijk invullen van de belastingformulieren voor Margreth en mij. Hiermee ben ik dan ook bezig geweest. Allerlei gegevens verzamelen en dan maar in het belastingprogramma invoeren. Vroeger had ik meneer G. die dit voor mij deed. Deze man kende ik toen nog uit de tijd dat mijn ouders nog een centrale verwarmingsbedrijf hadden. Vele uren waren in die tijd hij en mijn moeder in het door sigarettenrook blauw staande kantoortje bezig om de hele boekhouding op orde te houden. Vooral ten tijde van de jaarlijkse bezoeken van een belastinginspecteur was het een heel bijzonder ritueel dat mijn vader niet eerder ons huis mocht betreden voordat het bovenslaapkamerraam gesloten was.

Een openstaand raam betekende voor hem immers : " Weg blijven: de controle is nog niet afgelopen".

Niet dat er iets te verbergen was, maar alleen het feit al dat hij dan misschien dingen zou zeggen die niet zo slim waren was voldoende voor deze procedure.

Grappige bijkomstige gedachten dus die zelfs bij belastingaangiftes kunnen optreden.

Wat betreft mijn dienstbetrekking bij Essent zijn er de nodige ontwikkelingen.

In hoeverre ik hier blij of minder blij over moet worden moet ik nog maar even afwachten.

Wat ik wel weet is dat ik minder gelukkig ben met het tijdstip waarop de gang naar een volledige WAO wordt ingezet, nu op het moment dat ik op vrij korte termijn in Groningen kan worden opgeroepen voor de transplantatie.

Het staan op een wachtlijst voor transplantatie in combinatie met de dreiging van het verliezen van een baan is voor mij in ieder geval geen gelukkige combinatie.

Maar ja, de realiteit laat nog eens weer zien dat regels en wetten vaak zwaarder wegen dan wat meer flexibiliteit wegens omstandigheden in de toepassing hiervan.

Of kan hier binnen Essent nog iemand iets aan doen?

Des te meer vond ik het heel gezellig dat ik pasgeleden collega's op bezoek kreeg.

Met z'n drieen kwamen ze een kop koffie drinken en brachten een echt wel groot boeket bloemen mee.

Vanaf deze site wil ik alle collega's bedanken en verder veel vreugde in hun werk en daarnaast gezondheid toewensen.

Van collega voornaamgenoot Hans had ik min of meer begrepen dat ik ervan uit moet gaan dat mijn weblog niet helemaal meer onbekend is.

Vandaar ook dat ik best wel opppas wat ik zoal op mijn site verhaal. (grapje)

Verder ben ik bezig om door goed ademhalen en de juiste conditietraining die irriterende borstkasspieren te ontlasten.
Door benauwdheid ga je namelijk verkeerd en te oppervlakkig en hoog ademhalen.
Net als onze volwassen kinderen ( sportschoolfanaten) probeer ik dus ook lichamelijk actief te blijven.
Nou, ik stop er weer mee, zodat er voor de volgende keer ook weer wat nieuws over blijft.

Groetjes. Hans

TUSSEN CARNAVAL EN PASEN

9.45 uur
Nog eens even weer een kort verhaaltje plaatsen. De site ben ik immers niet begonnen om er verder niets mee te doen. En de tijd gaat zonder dat je er iets voor hoeft te doen gewoon door.
Echte opzienbarende zaken zijn er niet gebeurd. Ook niet wat betreft ontwikkelingen wat betreft mijn te verwachten oproep vanuit Groningen. In april heb ik weer een oproep voor controle.
Het enige vervelende is dat ik sinds een tijdje behept ben met allerlei vreemde pijnscheuten door mijn borstkas. Vorige week al niet meegedaan in mijn tweewekelijkse fysiogroepje.
Ik denk zelf dat het uit te staan heeft met een verkeerde ademhaling waardoor spieren niet goed aangespannen of ontspannen zijn.
Ik was toch wel van plan om zo direct naar de fysio heen te gaan en op een wat rustige manier wat te gaan trainen.
Vanmiddag had ik eigenlijk wel ingepland om wat werkzaamheden in de voortuin te verrichten.
Wat op een krukje heen en weer schuiven en oud hout wegsnoeien.
Het is momenteel immers net voorjaarsweer. Als we iets verder in de tijd zijn nodig ik Rolf en Judith ( mogen er ook meer zijn ) wel uit om ook een paar uur de handen uit de mouwen te steken om alles er weer een beetje toonbaar uit te laten zien.

Na de Carnavalstijd die voor bepaalde groepen van onze bevolking helaas voorbij is zijn we in de vastentijd terecht gekomen.
Met de verjaardag van Margreth zijn we deze periode goed begonnen.
Omdat ze de visite in wat groepjes had verdeeld heeft ze haar verjaardag meerdere keren mogen vieren hetgeen eigenlijk best gezellig was.
Met nog een ander 50-jarig Sarah-feestje van een vriendin van Margreth en tegelijkertijd een nicht van mij hebben we toch weer wat teveel calorieen naar binnen gewerkt dan eigenlijk wel goed was.
Vanaf nu gaan we dus toch serieus beginnen om wat beter op te letten wat er zoal in onze monden naar binnen gaat.
Ik denk dat ik nu maar stop met dit korte stukje, mede omdat het invallende zonlicht zich steeds verder meester maakt van mijn beeldscherm.

Het allerbeste met jullie toegewenst.

Groetjes,
Hans

DRUK, DRUK, DRUK.

Zondag 27 januari 2008 was zelfs voor mij een nogal drukke dag.

Vooral omdat het al wat later was dan een door-de-weekse dag kwam ik bijna in tijdnood wilde ik weer mijn zondagmiddag-uitje met Margreth en Boris ( hondje) een beetje op tijd beginnen.

Nadat ik opstond was ik namelijk eerst al anderhalf uur bezig met de gebruikelijke dingen die voor iedereen gelden, plus het vullen van mijn zuurstofvaatje, het vernevelen van een medicijn, de pufjes innemen en wat tabletten naar binnen werken.

Daarna was ik doende om een personeelsadviseur van Essent, tegenwoordig een Human Resource-businesspartner genaamd een mailtje te zenden.

Ik had namelijk afgelopen vrijdag deze man met mijn manager bij mij thuis op bezoek gehad om een eventuele gang naar de WIA ( vroeger WAO ) te bepraten.

Aangezien er de kans bestaat dat na een geslaagde transplantatie, waar ik immers op hoop, ik eventueel weer inzetbaar kan zijn voor het bedrijf lijkt mij deze gang niet zo verstandig.

De bedrijfsarts had geadviseerd dat ik definitief niet meer in staat zou zijn ooit weer werkzaamheden voor Essent uit te kunnen voeren. Dat advies was voor de HR-man blijkbaar voldoende om na bijna 27 jaar dienstbetrekking mij het WIA-traject te laten bewandelen.

Op zo'n moment is het altijd verstandig om dan extra na te denken.

Het is immers voorstelbaar dat onze Jan Peter Balkenende na een gelukte transplantatie tegen z'n keuringartsen zegt: "Die Laarhuis is best weer voor een aantal uren per week inzetbaar". En dan zou Hans Laarhuis vanuit de WIA opnieuw kunnen solliciteren naar een geschikte functie.

Ik geloof nou niet dat er dan veel werkgevers bij mij op de stoep zullen staan om een getransplanteerde man van 55+ in de armen te sluiten.

Dus geen goed idee, maar op welke manier breng ik de heren dat aan het verstand.

Gelukkig bladerde ik vanmorgen in allerlei documenten die ik vanuit het UMCG (Universitair Medisch Centrum Groningen) mee had gekregen. Daarbij ook een brochure over: " Werken na een longtransplantatie".

Daarin werd duidelijk uiteengezet dat een ( gedeeltelijk) werkzaam leven na transplantatie zeker niet is uitgesloten.

Vandaar mijn mailtje vandaag naar de HR-man. Daarin het bericht dat hij deze brochure van mij krijgt voordat hij morgen een gesprek met het management heeft waarin mijn geval ook ter sprake komt. Morgenmiddag hoor ik van hem welk standpunt Essent inneemt. Afwachten dus.

Bovenstaande is zo'n bezigheid die je toch wel wat stressig maakt. Iets wat ik er eigenlijk niet bij kan gebruiken.

Iets minder stressig was de uitnodiging van onze schoondochter (niet getrouwd!) om afgelopen vrijdag aanwezig te zijn bij de uitreiking van haar masterdiploma PMT (PsychoMotorischTherapeut) in Zwolle. Dat klinkt als een klok. Na de CALO-opleiding in Zwolle zwoegde ze in haar vrije tijd naast haar baan vele uurtjes om dit diploma te behalen. Een referaat (verhaal over opdracht) door haar, gevolgd door de uitreiking van het diploma en daarna een drankje zorgden voor een gezellige middag.

Nu nog het invullen van belastingformulieren van mij, Margreth en dochter plus het dagelijkse hometrainen, gewichtdrukken, op de hond passen en verdere beslommeringen zoals af en toe wat schrijven op deze weblog en twee keer in de week naar de fysiogroep en de weken gaan veel te snel voorbij.

Berichtjes zenden naar andere lotgenoten maken de tijdsinvulling compleet.

Tot zover.

groeten

Hans Laarhuis

REACTIES VAN JULLIE

Hallo mensen, t'is net zondagmiddag 12.20uur en ik heb nu even niet zoveel tijd om te computeren.
Zo direct iets eten en dan omdat het zulk "prachtig" weer is mag ik met Margreth nog even op pad. Misschien even naar Singraven of naar De Lutte waar Margreth eerst met Boris een wandeling maakt door het Arboretum. En/of naar Margreth's moeder.

De reden waarom ik nog even een kort berichtje schrijf is het feit dat ik het heel leuk en nuttig vind wat nuttige tips te krijgen om mijn weblog vooral in het beginstadium er wat beter uit te laten zien.

Van mijn broer Paul kreeg ik o.a. het goede advies om de opzet van het beginblad er niet te formeel uit te laten zien. Vind ik eigenlijk ook wel, we zijn tenslotte allemaal maar gewone mensen.

Ik zou in principe nog meer kleine aanpassingen kunnen maken op de site, maar dan moet je echt meer verstand van computertaal hebben. ( html etc )

Het gaat er mij in eerste instantie om dat ik op deze manier een beter contact kan hebben met andere mensen, of dat nou lotgenoten, familie of kennissen zijn. Door wat met elkaar te contacten blijf je ook wat op de hoogte welke gedachten er zo bij een ieder om gaan.

Misschien dat sommigen nu denken: " Wat is die man aan het filosoferen geslagen".

Dit komt waarschijnlijk ook wel omdat ik momenteel wat meer tijd heb voor dit soort tijdverdrijf.

Bovendien ben ik best ook wel erg bezig in deze tijd dat ik op de wachtlijst sta.

Als ik dan zie en hoor wat mensen na een geslaagde transplantatie weer kunnen, dan beginnen allerlei gedachten in je op te komen. Zal mij dit ook gebeuren?

Maar ik begin nu weer af te dwalen. Niet te lang maken is ook een tip!

Voor zover vandaag.

Graag tot ziens/horens.

Hans

TIJD GAAT TOCH WEL SNEL

Zoals ik zelf nu zie ben ik al weer een ruime week verder sinds mijn vorige verhaaltje.
Als je een weblog hebt moet je af en toe toch iets produceren.
Ook in een tijd waarin er niet zo heel veel opzienbarends gebeurt.
Hartelijk bedankt voor jullie reacties. Daar doe ik het toch ook voor.
Het reageren voor mensen is misschien wat lastig en is niet zo duidelijk aangegeven op de site.
Ik heb geprobeerd om e.e.a. te veranderen, maar het lukt mij tot nu toe niet om dit wat gebruiksvriendelijker te maken.
Boven aan de site heb ik daarom kort samengevat hoe dit te doen.
Dus gewoon op reactie onder mijn berichtje klikken, in het daaropvolgende scherm in het kader het berichtje plaatsen, woordverificatie overnemen en dan bijnaam aanklikken en je naam intoetsen.

De laatste week ben ik o.a. bezig geweest om wat papieren naar het UMC Groningen terug te zenden. Om na de transplantatie de meest effectieve medicatie te gebruiken wordt er af en toe een aangepast middel geintroduceerd om nadelige neveneffecten te verminderen. Enerzijds moeten de medicijnen afstoting voorkomen en anderzijds moeten de nieren niet teveel en onnodig worden belast. Hierover werden een aantal zaken uiteengezet in toch wel heel ingewikkelde medische termen en werd gevraagd of ik hieraan mee wil werken. Omdat ik toch liever niet als proefkonijn wil fungeren heb ik hierover naar Groningen gebeld.
Na informatie bleek dat men hier uiterst precies mee omgaat en dat er in de praktijk extra risico's zijn uitgesloten. Het gaat er om dat op een wetenschappelijke manier wordt vast gesteld dat bepaalde aangepaste behandelingen er uiteindelijk toe zullen leiden dat de medicatie steeds beter wordt. Omdat er in totaal over 300 patienten over veel meer landen hieraan zullen deelnemen heb ik gedacht hieraan deel te moeten nemen.

Verder ben ik nog bij mijn werkgever Essent geweest. Ik ben namelijk nog steeds officieel voor 50% in dienst van het bedrijf. Omdat ik reeds langere tijd niet meer kan werken had ik voor een evaluatie afgelopen maandag een gesprek met de arboarts. Omdat een eventuele gang naar volledige WAO en de longtransplantatie beide in de eerste helft van 2008 zouden kunnen samenvallen wil ik Essent voorstellen om de aanvraag voor WAO uit te stellen tot na de transplantatie. Dit is vanuit de wetgeving toegestaan. Ik wil er namelijk voor waken dat ik na een gunstige transplantatie vanuit de WAO weer moet solliciteren.
Dat zijn zo de perikelen die naast je kwaal ook op je pad komen.

Verder gaat het toch vrij redelijk mede dankzij s'morgens en s'avonds wat extra medicijnen snuiven met een vernevelaar thuis.
Ondanks het feit dat heel veel mensen inclusief mijn twee geliefde huisgenoten momenteel snotterig zijn en veel moeten proesten handhaaf ik mij redelijk.

Gisteren weer op het MST allerlei oefeningen gedaan.
Op de foto zien jullie het linkse getal dat bij mensen met goede longen 97, 98 of zelfs 99 kan zijn.




Bij mij is dat getal wat lager. Afhankelijk van mijn inspanning en mijn zuurstofinstelling varieert deze van 84 tot 94. Dat noemt men de saturatiewaarde. Onder de 90% is het zaak om het wat rustiger aan te doen.


Tot zover mijn verhaaltje van vandaag.

Groeten Hans