GEDULD IS EEN SCHONE ZAAK

12.00 uur

UMCG

j.l. 12 Augustus was het weer tijd om samen met Margreth de 4-maandelijkse trip naar het UMCGroningen te maken voor controle en een gesprek deze keer met dokter Verschuuren van het transplantatieteam.

Omdat mijn gezondheidssituatie de laatste tijd gelukkig vrij stabiel is zodat er niet veel veranderd was tenopzichte van de laatse keer in april was er dus weer de vraag betreffende de wachtlijst.

Op deze vraag weet je zo'n beetje welk antwoord je kunt verwachten.

Het kan kort en het kan lang duren, maar als je nog wat geduld hebt en de longen er nog even niet de brui aan geven dan komt er waarschijnlijk het moment dat er een berichtje uit Groningen komt.

Dus niet echt een antwoord waar je mee uit de voeten kunt.

Feit is dat er in de drie ziekenhuizen in Groningen, Rotterdam en Utrecht samen 1 longtransplantatie per week wordt uitgevoerd.
Het UMCG had op 12 augustus (week 33) 16 transplantaties uitgevoerd. Dat waren er dus 1 per 2 weken.

Ten opzichte van vorig jaar waren dat er minder. Toen werden 31 mensen getransplanteerd.

Het huidige donortekort blijft dus nog steeds een wissel trekken op het hele transplantatiegebeuren.

In mijn categorie: dus met mijn bloedgroep en andere variabele factoren zou ik landelijk op de twintigste en in Groningen op de zevende plaats staan.
Dit is dan een indicatie. Genoemde zevende plaats is in werkelijkheid niet echt de zevende plaats omdat er meerdere bloedgroepen zijn. Daarnaast moet rekening worden gehouden met de voorrang die mensen krijgen die op de urgentielijst staan of komen te staan.

Het valt mij dan altijd ook op dat mensen die vragen: "Hoelang duurt dat wachten bij jouw nog", vaak toch wat vreemd kijken als je zegt dat dat komt omdat er te weinig donoren zijn.

Al met al is het dus zaak geduld te hebben en er vooral aan te denken dat de huidige wachttijd ook een tijd is die de moeite waard zou moeten zijn om geleefd te worden.

Dat is natuurlijk persoonlijk omdat ik nu redelijk stabiel ben mede door mijn Collistinsnuiverij.

Voor sommige wachtenden kan deze periode ook heel erg stressvol en uitputtend zijn om vaak in een steeds minder wordende conditie de moed er in te houden.

Ik probeer om overdag daarom nog wat zaken op te pakken die je lichamelijk toch bezig houden.

Bovendien verplaats je je gedachten dan ook automatisch naar wat andere minder belangrijke dingen in het leven.

Simpel in de tuin rondkruipen met een troffeltje bijvoorbeeld is o.a. een hobby van mij. Al troffelend verwijder ik dan op die manier al datgene wat voor onkruid doorgaat. Dat is voor mij beter vol te houden dan met een schoffel werken. Bovendien kan ik dan mijn zuurstoftankje op de grond laten staan.

Dit tafereeltje maakte enige tijd geleden een langslopende dame aan het lachen. Toen ze mij zo zag voortbewegen in de voortuin zei ze tegen mij dat er voor zulke werkzaamheden toch andere gereedschappen uitgevonden waren. Omdat dit gekruip mijn longcapaciteit ook al maximaal belastte had ik jammergenoeg geen ademreserve om haar de situatie uit te leggen.

Mocht er dus iemand zijn die z'n tuin minitieus onkruidvrij willen hebben en niet op een uurtje kijkt dan kan diegene contact met mij opnemen.

JE GEDACHTEN LATEN VAREN EN DE BESLOMMERINGEN OVER BOORD ZETTEN

Nog ontspannender is het echter om er zo af en toe eens tussen uit te gaan.

Behalve een dagje UMCGroningen hadden we dit jaar ook al eens vaker een dagtrip gemaakt.

Afgelopen zondag hadden de ouders van Anouk, onze nog steeds "ongetrouwde" schoondochter, ons beide uitgenodigd om een dagje met een boot de Weerribben vanaf het water te bewonderen.

Een tocht vanuit de botenhaven bij Steenwijk door de Weerribben en daarna via Giethoorn weer terug naar Steenwijk.

Al vroeg werden we als twee prijswinnaars bij huis afgehaald door zoon Rolf en Anouk.

Dus nog vroeger als vroeg was Margreth al met Boris aan de wandel en snoof ik de inhoud van twee ampullen Collistine naar binnen.

Tegen tienen kwamen we met z'n vieren in de botenhaven bij Steenwijk aan alwaar de ouders van Anouk reeds bezig waren om de boot vertrekklaar te maken.

Voor ons echt wel een erg luxe boot om een dagje mee rond te dobberen.

Door het niet al te warme en zeker niet broerige weer hoefde ik mijn meegenomen zuurstof-voorraadje net niet aan te spreken.

Kwam mij wel goed uit omdat ik nog nooit kan wennen om mij met dat slangetje in de neus in het openbaar te vertonen.

Het eerste gedeelte, het kanaal van Steenwijk naar Ossenzijl was een vrij recht stuk vaarwater met enkele automatische ophaalbruggen.

Na verloop van tijd gleed het natuurgebied De Weerribben aan bakboord en stuurboordzijde aan ons voorbij.

Prachtig gelegen en vaak goed onderhouden in stijl ge- en verbouwde huisjes waren her en der langs de waterkant gebouwd. Ook huisjes waarin vroeger in eerste instantie de turfstekers en daarna de rietsnijders woonden.
Het gebied De Weerribben wordt gekenmerkt door stroken water (weeren) en stroken land (ribben). De turf die vrij kwam uit de weeren werd te drogen opgeslagen op de ribben.
Vandaar dit nu typische landschap.
Het 3500 hectare Nationaal Park De Weerribben geldt tegenwoordig als uniek in Europa.

Bij Ossenzijl voeren we richting Kalenberg. Hier werd het toch wel zichtbaar dat wij niet de enige dagjestoeristen waren. De grachten in en rond het plaatsje Kalenberg, bekend om de daar vroeger wonende turfstekers vulden zich aardig met allerlei kleine en grote boten.

Wij hadden nu eens de kans om vanuit onze positie de dagjesmensen aan de waterkant te zien genieten van hun uitzicht op ons luitjes in al die verschillende vaartuigen.

Anouk's vader ook luisterend naar de naam Hans wist de boot netjes zonder ongelukken overal tussendoor te laveren.

Na Kalenberg vervolgden we de vaartocht richting het plaatsje Muggebeet waarna het Giethoornse Meer werd overgestoken. Vervolgens passeerden fietspontovergang bij Jonen, voeren we nog een deel over de Wieden en begonnen aan het laatste stuk door de vaart langs

Giethoorn. Uiteindelijk bereikten we aan het einde van de middag de botenhaven bij Steenwijk weer.

Al met al weer een dag waarvan we erg hebben genoten en waarbij de inwendige mens door Willy, de moeder van Anouk niet werd vergeten.

IETS MINDER ONTSPANNEND

De volgende week moet ik weer aan de slag om zaken welke met mijn werk/WAO-situatie te maken hebben verder op de rij te zetten.

Ik hoop dat eindelijk dat moment aan zal breken dat wij zullen weten waar we aan toe zijn betreffende het uiteindelijke financiele plaatje dat vanaf november zal gelden.

En dat de juiste mensen bij mijn werkgever en de juridisch medewerkster van de vakbond mij behulpzaam zijn om op korte termijn zaken met allerlei ingewikkelde regelingen af te ronden.

Als dit voor elkaar zal zijn dan valt in elk geval deze zorg weg.

In ieder geval is er de intentie om de toekomst positief en met de nodige dosis goede moed tegemoed te zien.

En dat alle mensen met gezondheidsproblemen die ik ken en niet ken dit ook zullen doen.

Groeten en graag tot de volgende keer.

Hans

PLUK DE DAG EN GENIET MET MATE

18.00 uur

Een hele tijd mijn weblog niet meer bijgewerkt.
Om een aantal redenen ben ik waarschijnlijk niet zoveel met mijn weblog bezig.
Het zou kunnen zijn dat vanwege de zomertijd de dagen op de een of andere manier sneller voorbij lijken te gaan. De avonden zijn korter en daardoor kom je dan waarschijnlijk niet zo snel tot bloggen ( dit is dus in het kort geschreven de weblog bijhouden) toe.
Ik probeer toch wel iets meer te schrijven dan alleen maar dat ik geregeld samen bij Margreth op de bank mag zitten om naar een duitse of engelse krimi te kijken.

Tijd voor het bijhouden van mijn weblog heb ik immers wel, want een baan van halve dagen bij Essent is jammergenoeg ook verleden tijd.
Het bedrijf heeft helaas niet de tijd willen nemen om de geplande longtransplantatie van mij af te wachten. Een terugkeermogelijk na een tijdelijke WAO was er helaas niet.

Dat een ziekte zoveel roet in het eten kan gooien dat zelfs een baan achter een bureau fysiek niet meer haalbaar is kan ik nog altijd erg moeilijk aanvaarden.
Daarentegen hoef ik mij in tegenstelling tot oudcollega's geen zorgen te maken of ik nog genoeg vakantiedagen voor dit jaar overhoud. Of dat mijn FUR/Levensloop of weet ik al wat voor een arbeidsgerelateerde regeling gunstig of niet gunstig uit zal pakken als ik over zoveel jaren de pensioengerchtigde leeftijd met goed geluk zal bereiken.

Klinkt allemaal heel erg zielig en jammer en dat is het ook.
Ik voel me echter persoonlijk niet zielig en probeer het op termijn ook niet jammer meer te vinden.
Omdat helaas de geldelijke kant ook niet vergeten kan worden ben ik nu alleen nog bezig om de voor mij geldende inkomsteninstanties zover te krijgen dat ik weet waaraan ik en mijn gezin aan toe zijn.
Ik ben hier weliswaar al in januari van dit jaar mee begonnen maar omdat sommige molens wel erg langzaam draaien duurt dit nog even.

De 24 uren die ik per dag ter beschikking heb zou ik in principe in kunnen delen zoals ik dat zelf zou willen.
Maar alleen maar dingen doen die jezelf wilt doen leidt ook maar tot erg onbevredigende gevoelens.
En als lid van een gezin en als mens in de maatschappij heb je natuurlijk ook je nuttige en aangename bezigheden en verantwoordelijkheden.
Belangrijk maar niet altijd vanzelfsprekend is echter wel dat er het uitgangspunt s'morgens bij het wakker worden is om de nieuwe dag niet zomaar voorbij te laten gaan.
Af en toe wat niksen is natuurlijk best wel ontspannend maar met de vrije tijd die ik heb moet er toch ook wel van een klein beetje discipine sprake zijn.

Al na gelang mijn mogelijkheden probeer ik in en om het huis nog wat te regelen.
Vooral de therapeutische waarde is belangrijk als je je dagelijks met wat zaken bezighoudt die je spieren wat actief houden.
Ondanks dat ik er tien keer zo lang over doe dan mijn schoonmoeder zou doen is het om die reden dan nog een zinvolle bezigheid.
Op deze manier en met mijn medicijnen en fysio ben ik naar omstandigheden tevreden met de conditie die ik momenteel heb.

Samen met Margreth had ik de afgelopen week weer een controleafspraak met de longarts van het MST-Enschede.
Een zuurstofprik daarvoor met 2 liter O2 leverde een saturatie op van 93 en bij het blazen ondervond de longfunctiemeetapparatuur gelukkig geen schade wegens te hard blazen.
Ik heb het er met mijn longarts nog wel weer eens over gehad dat deze periode van op de wachlijst staan toch wel als een rode draad door je gezinsleven loopt.
Op 12 augustus zal dit ook wel weer ter sprake komen bij ons gesprek in Groningen.
Dan gaan we namelijk weer voor de 3 a 4 maandelijkse controle naar het UMCG.
Vol vertrouwen wachten we verder maar af, waarbij ik nu reeds af en toe de dankbare gedachten heb dat dit alles in een land als waarin ik leef mogelijk is.
Als voorbeeld denk ik dan aan die mensen ( jong en ouder ) die reeds meer zuurstof hebben gekregen door de mogelijkheid van transplantatie.

Hierbij denk ik dan tegelijk aan de tekst die ik een keer per sms van mijn fysiomaatje Jackie toegezonden kreeg.

DON'T TAKE YOUR ORGANS TO HEAVEN................
HEAVEN KNOWS WE NEED THEM HERE.

Eindigend hiermee wens ik iedere lezer veel geluk in het maar al te vaak drukke leventje.

Vriendelijke groeten
Hans

LEKKER, EINDELIJK VAKANTIE

9.00 uur

Wat een heerlijk gevoel, 't werk zit er op, de meeste zaken die gepland waren zijn weer afgehandeld en de belangrijkste deadlines zijn weer gehaald.

Dus een heerlijke vakantie is dan toch wel het minst welverdiende waar de mens recht op heeft.

En thuis laten we de boel de boel.

Hopelijk zijn de weersomstandigheden waar het ecotaxvliegreisje naar toe gaat ook zodanig dat onze lijven er na terugkomst weer lekker bruin glimmend uitzien.
Ook lekker voordelig en als je een paar bomen adopteerd ook nog goed voor het millieu.

Nou ja, gelukkig of jammergenoeg is bovenstaande voor mij niet van toepassing .

Neen, Margreth en ik hebben zo'n vakantietripje nog even uitgesteld.
Dus de twee strandstoelen hiernaast zijn nog even niet voor ons tweetjes bestemd.
De periode voor een longtransplantatie nodigt ook niet direct zo uit voor zoiets als een stedentrip die wij eerder wel maakten of een wandeltocht door het Zuid-Limburgse heuvelland.

Dit in gelukkige tegenstelling met hart en long-getransplanteerde mensen uit meerdere landen die in juni in Frankrijk hebben meegedaan met de europese spelen. ( hierover meer in mijn vorige verslag)

Bij veel mensen gaan soms al vroeg in het voorjaar de gedachten al uit naar inplannen van hun vakanties.

Zonder zelfmedelijdend te willen zijn is het ons wel duidelijk gebleken dat de mogelijkheden op alle fronten anders worden zodra jezelf of een naaste met een beperking geconfronteerd wordt.

Na verloop van tijd hebben wij ondervonden dat "anders" niet hoeft te betekenen dat de mate van ergens van genieten minder hoeft te worden.

Van 1 dag uit, al is het soms wat kort kun je vaak heel erg genieten.

Inderdaad, de afstand die je aflegd is afhankelijk van je vervoermiddel wat korter dan bij een meerdaagse trip.

Afgelopen zondag waren we bij mijn broer Paul en zijn gezin in Oosterwolde, iets voorbij de grens Drente, Friesland.

Hier zijn we de laatste jaren al meerdere keren geweest en telkens kun je vanuit zo'n plaats weer andere omgevingen ontdekken.
Op enige afstand van Oosterwolde ligt het plaatsje Veenhuizen en omdat Margreth daar nog eens naar toe wilde om een plaatselijke theetuin te bezoeken reden we met Paul, schoonzus Jolanda en 2 van hun kinderen daar naar toe.

Bekend is Veenhuizen door de uit circa 1900 stammende strafinrichting met z'n talrijke dienstgebouwen met hun markante opschriften.

Ook staat er in de nabijheid nog de in 1892/1893 gebouwde gestichtskerk waar vroeger de ambtenaren met hun gezinnen ter kerke gingen. Achter in de kerk op goedkopere banken was er plek voor landlopers.
Reeds in 1825 stichte hier de Maatschappij van Weldadigheid 3 grote gestichten.

Evenals dit dagtripje werden we pasgeleden door onze buurtjes Lotie en Ine uitgenodigd voor een dagtochtje met hun camper naar de omgeving van Giethoorn en Blokzijl.

Zelfs een uitgebreid luxe ontbijt hoorde bij deze dag en werd gezellig op de Holterberg in de camper genuttigd.

Daarna werd er koers gezet naar een heel mooi en rustig plekje aan het water bij het plaatsje Belt-Schutsloot.
Dan is het helemaal geen kunst om zo aan de waterkant een aantal uren door te brengen.

Later op de middag reden we naar het plaatsje Blokzijl met z'n idyllische haventje.

't Was een heel geslaagde dag en mede dankzij het mooie weer konden we extra genieten van de natuur en bezienswaardigheden.

Dank je wel buurtjes Flink!

Wat betreft mijn longen is het mede dankzij goede medicatie via een tweedagelijkse verneveling nog steeds vrij stabiel en kan ik verder niets anders doen dan "rustig" op de wachtlijst blijven staan en zorgen dat mijn conditie op peil blijft.

Twee keer per week naar de fysio waar ik dan behalve andere longpatienten ook mijn transplantatiegenote Jacqueline tref.

Jacqueline staat ook op de wachtlijst, is nogal fotogeniek en mede daardoor is een portret van haar samen met een fysio-stagiere te bewonderen op enkele plaatsen in het MST te Enschede.

Naaststaande foto geeft de poster weer, die tussen de liftdeuren van het MST aan de Haaksbergerstraat hangt.

Jacqueline staat rechts op de poster.

Het lijkt mij een topblikvanger en wellicht wordt ze in de toekomst nog vaker gevraagd voor fotosessies.

Tenslotte vermeld ik op mijn weblog het op ieder indrukmakende en tevens trieste gebeuren dat op 21 juni Elvira Luyendijk op bijna 28-jarige leeftijd is overleden.

Enkele jaren geleden trainde zij ook in het fysiogroepje op het MST-Enschede en vorig jaar zag ik haar in Groningen tijdens mijn screening.

Haar intens sterke wil om te leven moest het opgeven tegen haar steeds weer lichamelijke tegenslagen.

Ik wens haar ouders, zus, verdere familieleden, vrienden en bekenden heel veel sterkte en weet zeker dat we haar altijd in gedachten zullen houden.

Allemaal het beste toegewenst.

Hans

ONWIJS KLINKENDE WOORDEN VAN KLINK

9.00 uur

De doortastende besluiten door minister van Volksgezondheid Klink betreffende het doorvoeren van het rookverbod staan nu toch wel in schril contrast met de uitspraken die hij de afgelopen week in de openbaarheid heeft gebracht betreffende de orgaandonatie.
Zonder het officiele advies van de Coordinatiegroep Orgaandonatie onder leiding van Jan Terlouw af te wachten heeft hij al in de openbaarheid gebracht dat hij voorstander is het vrijblijvende huidige systeem te handhaven met daarbij een extra voorwaarde.
Daarin zouden dan de nabestaanden uiteindelijk de beslissing tot donatie te niet kunnen doen, ook al heeft de persoon in kwestie al eerder te kennen heeft gegeven donor te willen zijn.
Dit zou te gek voor woorden zijn.
Voor het verkorten van de steeds verder oplopende wachtlijsten zou het systeem net als in Belgie juist minder vrijblijvend moeten zijn.
Mensen in leven zouden dan aan moeten geven geen donor te willen zijn.
Hiervoor zal iedereen alle gelegenheid hebben.
Mensen welke niet donorgeregistreerd wensen te zijn kunnen dit met alle respect doen.

Nu verdwijnt een heel groot deel van de donorregistratieformulieren in heel veel kasten bij de nederlandse bevolking.
Veel mensen die tot nu toe gezond zijn willen zich dan niet plagen met de gedachte over zulke diepgaande zaken en drukken de gedachte weg dat zij ook in een situatie terecht kunnen komen waardoor ze door een donororgaan in leven kunnen blijven.
Een situatie waarbij je dan ook heel dankbaar zou zijn.
Hopenlijk denkt minister Klink nog heel goed na en gaat hij eens op bezoek in een ziekenhuis waar mensen op de urgentielijst liggen te wachten op dat orgaan wat voor hen levensreddend is.
Mensen net als u meneer Klink, al of niet getrouwd, met kinderen. Mensen in alle leeftijden, van erg jong tot oud. Mensen, die allemaal nog zo graag een tijdje door zouden willen leven.


Minister Klink: " WEET DAT U OVER LEVEN OF DOOD BESLIST".


De bovenstaande actualiteit zou net komen toen ik op de site van Paul v/d Elsakker een berichtje las over de Europese Spelen die binnenkort in juni in Vichy in Frankrijk worden gehouden.
Paul is longgetransplanteerd en gaat hier ook aan mee doen.
In totaal doen er vanuit Nederland 11 longgetransplanteerde en 10 hartgetransplanteerde mensen mee aan deze Spelen.
Op de website http://www.europesespelen.nl/ kunt u gedetailleerd bekijken hoe alles georganiseerd is.


Toen ik dit zo las dacht ik, waarom zie ik nou heel toevallig op een site dat deze Spelen bestaan.
In de media is er aandacht voor Oranje voetbal en andere sporten door professionels en deze Europese Spelen worden gehouden met een toch wel wat magere mediabelangstelling.
De prestaties geleverd door de deelnemers doet lichamelijk niet onder voor de profs.
Zodoende deed ik vorige week zaterdag een mailtje uit naar RTV-OOST met mijn vraag of er de mogelijk was om op een of andere wijze aandacht aan de Europese Spelen te schenken.
Zondag kreeg ik een telefoontje van de zender of ik samen met een deelnemer aan de Europese Spelen een kort interview zou willen geven in de radiouitzending van Hans Van Wieren.
Na wat heen en weer bellen was Jaap Huizinga heel graag bereid om hier aan mee te doen.
Jaap is hart-getransplanteerd en had op dat moment wat meer tijd dan Paul v/d Elsakker.

Dus zaten wij met z'n tweetjes afgelopen dinsdagmorgen om 11.10 uur bij Hans Van Wieren in het programma "Het Overijssels Hart" voor een interview over de situatie van wachtende op de wachtlijst, donorwerving, en de Europese Spelen.
Jaap had al vaker met media te doen gehad en ik voelde mij in eerste instantie nou niet zo op mijn gemak in die studio met allerlei techniek. Maar enfin, je doet het immers voor iets heel belangrijks.


Na de uitzending die direct werd uitgezonden hebben Jaap en ik nog even bij elkaar gezeten en vertelde hij mij over zijn activiteiten betreffende donorwerving.
Met meerdere mensen wordt op geregelde tijden door het hele land uitleg gegeven over het belang van donatie.
Op fancy-fairs en allerlei andere evenementen geven de voorlichters hun belangrijke uitleg.
De donorauto, folders, shirts etc. zorgen voor nog meer duidelijkheid.
Op de interessante site http://www.worddonor.nl/ is e.e.a. te bekijken.

Al met al vind ik het best wel (in)spannend om zo bezig te zijn, maar het gevoel om maar heel iets te kunnen doen is geeft mij toch wel een beter gevoel.

Tot zover mijn belangrijkste belevenissen van de laatste week.
Voor de reakties die ik krijg dank ik jullie allemaal.

Groetjes
Hans

EVEN WEER EEN "UPDATE"

15.00 uur

Na 21 dagen is het toch nodig weer eens tijd om een nieuwe "Update" te plaatsen.
Het woord update past blijkbaar heel goed in deze tijd. Daarom gebruik ik de uitdrukking ook maar eens eenmalig.
Of het toevallig is of niet, maar ik zie om de haverklap dat mensen een "Update" plaatsen of maken.
Of onze zoon Rolf nu met vriendin Anouk in de V.S. rondreizen en een mailtje sturen of dat ik op een andere wijze een of ander verhaaltje van iemand lees, heel vaak worden die verhaaltjes tegenwoordig updates genoemd.

Zoals reeds aangehaald zijn Rolf en Anouk in goede gezondheid teruggekeerd van hun tweewekelijkse trip door de Verenigde Staten. In de plaatsen Chicago, Detroit, Washington en New-York hebben ze veel bezienswaardigheden bekeken waarvan circa 600 foto's werden gemaakt. Zelfs Margreth, ik en dochter Judith waren door Rolf niet vergeten met een surprise, iets wat voor mij niet direct nodig was maar wel heel sympathiek overkomt. Een lekkere parfum voor Margreth en een heus high-tech horloge voor mijn persoon. Ik kan er zelfs 30 meter mee onder water duiken.

Wat betreft de gezondheid in huize Laarhuis was er de laatste anderhalve week sprake van fase oranje-half-rood.

Met mij ging alles zo z'n gangetje maar Margreth meende ook eens te moeten laten zien dat zij ook niet enkel van steen is.
Op een ochtend vlak nadat ze met haar moeder had afgesproken koffie te gaan drinken werd ze misselijk en binnen de kortste keren zat ze met een emmer op de stoel om uitgebreid te kunnen fomeren.

Op bijgaande foto links is bovengenoemd tafereeltje te zien.

Onze Boris houdt zoals hem is geleerd de wacht bij zijn vrouwtje.

Wat bleek nu, de oorzaak van deze verschijnselen was een wondje op de voet welke door een verkeerde bacterie was verergerd tot wondroos. Iets waarvan we niet wisten dat het uiteindelijk een heel dik en rood been zou opleveren.

Het been op de foto rechts zou uiteindelijk nog veel dikker worden.

Nu, na 10 dagen een antibioticakuur te hebben gehad is bij haar het been weer wat afgeslankt en de gespannen pijn minder geworden.

Omdat zij dus een tijdje uit de running was moesten meerdere taken verdeeld worden.

Margreth's moeder Dini (foto links onder), de buurtjes, een vriendin van Margreth, Judith, Rolf, Anouk en natuurlijk "ik" zei de dokter waren extra actief in allerlei huis-en tuinhoudelijke zaken.

Voor de dagelijkse wandelingen met Boris de huisvriend werd ook ik ingezet, dit weliswaar op eigen aandrang van mij. Ik dacht, dan verstop ik de zuurstof in een schouderdraagtas en al slobberend naar O2 is een wandeling met Boris een goede extra training voor de spieren.

Ik begon voortvarend te wandelen en had behalve toch wel wat meer benauwdheid het idee dat dit best een goede oefening zou zijn. Ik wandel namelijk niet meer met de hond omdat je toch wel eens in situaties komt waarbij een confrontatie met een andere viervoeter mij te benauwd maakt.

Nou, een dag later begon de protestactie van die spieren die duidelijk maakten dat ze liever niet weer zo plotseling aan het werk gezet wilden worden. Vooral mijn borstspieren hadden het moeilijk door de oppervlakige hoge ademhaling tijdens het wandelen.

Dus zaten Margreth en ik op een gegeven ogenblik als twee kreupele wezens de Libelle te lezen en wat sudoku's op te lossen.

Gelukkig zijn deze kwaaltjes weer op z'n retour en lukt het Margreth enigzins de draad weer op te pakken.

Zo zie je maar weer dat gezondheid iets is dat boven alle luxe verheven is.

En dat zijn dan nog maar de huis tuin en keukenkwaaltjes waarmee iedereen wel eens te kampen heeft.

Verder blijft het maar afwachten wanneer er een telefoontje voor mij uit het UMCG komt.

Zolang de gezondheidssituatie wat betreft mijn longen maar wat stabiel blijft kan ik dit wachten nog volhouden. Alhoewel het ook wel eens door je hoofd speelt hoe de hele kwestie zal aflopen.

Voor het huidige kabinet is het blijkbaar nog weer eens nodig dat er vanuit de samenleving eens weer een actie komt welke het belang van donor-zijn weer voor het voetlicht brengt. Zoals vorig jaar de Grote Donorshow op BNN.

Meneer Balkenende: samen werken, samen "LEVEN". DOE HIER WAT AAN.

Nou, ik meen het echt. Daar heb ik het weer over Boris. Maar het is echt zo. Ik moet nu Boris in Losser ophalen bij de kapster alwaar hij vanmiddag is geweest.

Zodoende had ik lekker even tijd voor mijn weblog.

Allemaal de groetjes en tot ziens, horens, mails of anderzinds.

Hans Laarhuis

ALLERLEI DAGEN OP EEN KLUITJE.

17.00 uur

Heel veel dagen met elk hun eigen ontstaansrecht vallen deze weken heel dicht bij elkaar.

En bij deze dagen horen naar mijn gevoel ook het mooie weer waar we nu zo van kunnen genieten. Het overal uitlopende groen die ook bij deze bijzondere dagen horen.

Het begon allemaal met de oranje gekleurde koniginnedag die zelfs in Twente grotendeels zonnig verliep.

Een traditioneel ritje met onze spartamets naar het dorp Lonneker om daar bij meneer Vorgers wat perkplantjes te kopen behoorde gelukkig dit jaar voor mij als wachtende voor Groningen nog weer eens tot de mogelijkheden. Toch nog weer mooi meegepakt, samen met Margreth.

Lekker net als vele Nederlanders de dagelijkse beslommeringen even laten rusten en die dingen doen die lekker ontspannend zijn.

Vreemd genoeg vielen Hemelvaartsdag en de Dag van de Arbeid dit jaar samen.

Eigenlijk dagen waarmee ik op het moment niet zo goed weet of ik hier wel of niet betrokken bij zou moeten zijn.

Hemelvaartsdag waarbij je tenslotte s'morgens voor dag en dauw uit de veren moet en waarbij je s'avonds door het fietsen met blaren op je achterste weer thuiskomt. Daarnaast bijna je longen uit je lijf fietsend. Met als hoofdprijs wat betere exemplaren zou een mooi sprookje zijn.

Of lekker op zuurstofaangedreven fietsen, ik zou de andere weggebruikers er de ogen mee uit steken en misschien een nieuwe sport introduceren.

Ik had misschien thuis lekker voor het open raam mijn dauwtrapsessie kunnen houden, maar het nadeel daarvan is dat het zo ontzettend ongezellig is.

Nou, en aan de Dag van de Arbeid mag ik officieel ook niet meedoen omdat reguliere arbeid helaas voor mij momenteel taboe is. Gelukkig dan maar dat ik geen lid van de Partij Van De Arbeid ben.

4 en 5 mei vind ik zelf dagen waarbij je gedachten gaan naar iets wat jezelf niet direct hebt meegemaakt, maar waaraan je toch via je ouders en je leven in die naoorlogse tijd toch wel gedachten hebt overgehouden.

Geboren in 1951 betekend dat er toen in ieder geval meer sporen van oorlogstijd waren dan nu.

Maar daarentegen was je toen nog een kind om je enigszinds een beeld te kunnen vormen.
In mei 2005 was het eigenlijk wel de laatste keer dat er zo groots met de echte betrokken en op leeftijd zijnde soldaten van toen de bevrijding gevierd werd.

Ik vind het erg interessant om vooral de geschiedenis van de laatste 2 eeuwen van Europa wat beter te doorgronden.

Tijdens deze periode is er een grote ontwikkeling geweest op allerlei gebied, terwijl er zeer veel over gedocumenteerd is.

Voorbeeld is o.a. het onstaan van de tweede wereldoorlog en op welke manier dit weer tot een "goed" einde kwam. Ik hoorde vroeger ondermeer de verhalen dat bij de inval van de Duitsers de nederlandse militairen plotseling tegenover een militaire macht stonden waarop nagenoeg niemand had gerekend.

Een zekere oom Johan Keizers van mij uit Haaksbergen was 1 van de dienstplichtigen die op 13 mei 1940 op de Grebbeberg een eind aan z'n 27-jarige leven zag komen. Dat is een plek tussen de plaatsen Rhenen en Wageningen nabij Arnhem.

De onervaren en slecht bewapende Nederlandse troepen zagen zich gesteld tegenover een tegenstander die veruit in de meerderheid was.

Zowel in de bewapening als in ervaring waren de Duitsers duidelijk de sterkste. Desalnietemin hielden onze soldaten de aanvallers drie dagen tegen. Drie dagen waarin op de Grebbeberg circa 415 nederlandse militairen tijdens hevige gevechten omkwamen.
Op de internetsite http://www.grebbeberg.nl/ zit ik nog wel eens wat rond te neuzen naar nieuwe toevoegingen. Ook de site http://www.grebbelinie.nl/ is interessant.

Dit jaar of hopelijk het jaar daarop hoop ik er nog eens weer terug te komen.

Terug naar de dag van vandaag kan ik nog melden dat onze zoon Rolf en vriendin Anouk halverwege hun trip naar De Verenigde Staten zijn.

Twee weken hebben ze hun vakantie gepland en ze zijn inmiddels vanaf Chicago, eens de stad van Al Capone via wat omwegen in Washington terechtgekomen.

Na hun geplande gesprek met Bush gaan ze dan nog vier dagen naar New York om daar terplekke eens te gaan bekijken in hoeverre deze stad met Enschede verschilt.

Via sms-jes, telefoon en internet is het interessant om globaal te volgen waar zij naar toe gaan. Lijkt het mij boeiend dan zoek ik op internet het betreffende op en na afloop van hun vakantie lijkt het erop alsof ik met hun mee gereisd ben.

.

Wat betreft mijn gezondheidssituatie is het enigszins komkommertijd te noemen.

Het lijkt er een beetje op dat alles wat op een lager pitje staat. Het zou ook de stilte voor een storm kunnen zijn.

Je weet maar nooit.

Groetjes aan iedereen

Hans

WAT DAGELIJKSE ACTIVITEITEN IN APRIL 2008

11.00 uur

17 april ben ik met Margreth in Groningen geweest voor de 4-maandelijkse controle die tijdens de wachttijd geldt.

Om 13.00 uur hadden wij een afspraak, dus alle tijd om via de autobaan door Duitsland naar het UMCG te tuffen.

Deze keer alleen maar bloed prikken en wat door hoesten in een potje achter-laten. Daarna naar de arts Nossent die sinds kort nieuw is toegevoegd aan de twee al bestaande artsen van het transplantatieteam.

Er waren niet echt bijzondere ontwikkelingen, behalve dan dat wij een toch wel iets ander verhaal wat betreft de wachttijd te horen kregen.

In december 2007 kregen we de mededeling dat ik er rekening mee moest houden dat halverwege 2008 een transplantatie voor mij te verwachten viel. Ik heb dat afgelopen donderdag ook wel aangehaald, maar deze arts bleek dit toch iets anders te zien.

Bovendien heb ik de laatste tijd soms het idee dat ik elk jaar ook een jaar ouder word, dus met mijn 57 jaren begint mijn leeftijd zo langzamerhand ook wat mee te tellen. Dat zag de arts op dit moment nog niet als belangrijk nadeel.

De combinatie enerzijds dat de mensen op de urgentielijst natuurlijk voorgaan en anderszijds het bestaande donorentekort kan dus leiden tot het langer op de wachtlijst staan.

Dokter Nossent wist ook te vertellen dat de opzet van de wachtlijstsystematiek wat gaat veranderen. Nu is er nog de "gewone wachtlijst"met alle long-te-transplanteren mensen en is er de urgentielijst. Deze mensen liggen in de praktijk reeds in een ziekenhuis. De "gewone wachtlijst" zal zodanig worden aangepast dat iedereen die hierop staat punten krijgt toegedeeld. Zodoende spelen factoren zoals lichamelijke toestand, ziektebeeld, leeftijd etc dan ook een rol. In zoverre heb ik de uitleg hierover begrepen van dokter Nossent.

Het gesprek met dokter Nossent was verder voor ons verder duidelijk en wij dronken nadien nog gezellig een kop koffie met mijn broer Paul die op z'n werk in Groningen even tijd vrij had gemaakt en naar het ziekenhuis was komen fietsen.

Gelukkig ben ik nog afgezien van mijn wisselende benauwdheid in staat mijn conditie aardig constant te houden door dagelijks in beweging te zijn en twee keer per week in groepsverband allerlei oefeningen te doen.

Ook heb ik dankzij het s'morgens en s'avonds vernevelen van Collistine sinds een jaar geen antibioticakuur meer gehad.

Dus al met al reden om met alle vertrouwen van het jaar 2008 iets te maken.

Soms heb je echter na zoveel jaren van fysiek steeds minder kunnen je eigen beperkingen nog niet direct in de gaten. Dan krijg je de situatie dat je na twee uur in de tuin bezig zijn nadien toch wel wordt afgestraft. Na maandag ontspannend wiedend door de tuin te zijn gekropen had ik twee dagen daarna zo'n beetje het gevoel dat ik constant van een gelopen maraton bij moest komen. De komende toch maar eens wat andere buitenactiviteiten bedenken, zoals het lekker in het zonnetje lezen van wat ontspannende literatuur. En onze Boris nog wat kunstjes proberen bij te brengen. Die hond zal misschien wel denken: "Wat heeft die man toch veel tijd voor mij."

Verder ben ik heel blij met de hulp van mijn buurman die een stukje straat heeft gelegd voor onze blokhut in de tuin. Boris maakte hier altijd een puinhoop van met z'n graafinstinct. Nadat zoon Rolf het witte zand en de tegels op de plaats had gebracht heeft buurman met hulpje Margreth het karwei geklaard.

Dit jaar hoeven we dus niet ergens naar een park op vakantie. We hebben de blokhut voor de hele zomer geboekt.

Nog even 1 zin over mijn Werk-Wao situatie.

Gelukkig is een juridisch medewerkster van mijn vakbond CNV druk doende om mij te helpen om middels meerdere bezwaarschriften en te verwachten hoorzittingen het hoofd te bieden aan de niet echt sociale beslissingen die instanties als UWV en CWI voor mij uit hebben gedacht.

Dat alles is erg energievretend en probeer ik zoveel mogelijk los te laten, hetgeen niet altijd lukt.

Binnenkort hoop ik weer iets te melden.

Dit ondanks het feit dat ik niet zoveel meemaak als veel mensen in onze samenleving die veelal erg druk zijn met werk, verplichtingen en vrijetijdsbestedingen.

Ook nog mijn dank voor de berichtjes die ik van jullie krijg op mijn weblog.

Vriendelijke groeten

Hans

.

toevoeging 25 april

ps. De indeling van mijn verhaal is nog niet echt een succes.

De tekst verspringt her en der door het verhaal.

Door html-codes moet ik dit nog op zien te lossen.

Misschien dat een weblogger hier iets meer van weet.

WE PAKKEN DE DRAAD WEER OP.

12.00 uur

Langer wachten om weer eens wat op mijn weblog te zetten heeft geen zin.

Ik dacht eerst bij mezelf, eerst weer eens wat betere ontwikkelingen omtrent mijn strubbelingen betreffende de aspecten WERK en WAO en daarna weer gezellig de draad oppakken met mijn site.

Bovendien, het voorjaar staat weer voor de deur, laten we de lentelucht eens lekker door onze gezonde en ongezonde longen laten stromen.



Helaas, er zijn voortdurend instanties in de weer die hier een stokje voor willen steken.

Daar wacht ik dus maar niet op, immers ik ben erachter gekomen dat ik in een grote bureaucratische wereld ben terecht gekomen waarin allerlei poppetjes in grote gebouwen allerlei regeltjes op allerlei verschillende manieren intepreteren.

Zelfs binnen het UWV lijken er over dezelfde zaken verschillende meningen te zijn.

Ik zou tengevolge van al mijn noodzakelijke geestelijke inspanningen en gigantische rompslomp, nodig voor het op regel krijgen van mijn uitkering bijna vergeten dat ik ook ergens in Groningen nog op een wachtlijst sta.

Nu kom ik er achter dat het tegelijkertijd bezig zijn om gegevens boven water te halen bij organisaties als het UWV , ABP, LOYALIS en het CWI plus het je geestelijk en lichamelijk voorbereiden op Groningen bijna een fulltime stressbaan zou kunnen zijn.

Ik hoop dat de firma Essent zich verantwoordelijk opsteld naar mij als individueleel geval en mij met allerlei ingewikkelde zaken behulpzaam wil zijn. Hetgeen jammergenoeg niet altijd het geval is.

Neem nu dit middaguur weer, de postbode staat voor de deur en propt weer een grote enveloppe van het CWI door de bus. Hierin de ontslagaanvraag bij het CWI aangevraagd door Essent aangvraagd.

Dit ondanks het gesprek dat ik onlangs nog had met de bedrijfsarts van Essent waarbij deze arts mij op het hart drukte dat Essent voorlopig geen ontslagprocedure op zou starten. Verdrietig en zeer teleurgesteld ben ik over de handelwijze die gevolgd is.

Als er dan toch een procedure wordt opgestart, begeleid de betreffende persoon dan ook op een sociale manier. Want achter deze persoon staat ook nog een gezin dat hiermee gecofronteerd wordt.

.

Ook pluk ik, net als vele anderen nu de wrange vruchten van beleid van het vorige kabinet Balkenende.Van het UWV heb ik al bericht dat de keuringsarts nu reeds heeft bepaald dat ik, nu 57 jaar na de longtransplantatie na verloop van revalidatie wel weer aan het werk kan.

Dat is slim, want dan heb je meteen een lagere uitkering aan de broek.

Omdat ik het allemaal niet meer kon overzien heb ik bij meerdere instanties, zoals een juridisch adviseur en een advocatenbureau geinformeerd in hoeverre men mij hiermee zou kunnen helpen.

Vanwege het kostenplaatje is de hulp van mijn vakbond toch geschikter.

Dank u hartelijk heren Balkenende De Geus, Zalm en Hoogervorst.
.

STOP: ik wil het er nu verder niet meer over hebben, anders zouden jullie gaan denken dat ik alleen over negatieve ontwikkelingen kan schrijven.

Volgende week 17 april ga ik samen met Margreth weer richting Groningen voor controle.

Het lijstje met vragen heb ik al klaar liggen.

Ik ben nog steeds heel dankbaar voor het feit dat er de mogelijkheid is om door de medische mogelijkheden straks weer een kans te hebben om wat minder benauwd door het leven te kunnen gaan.

Verhalen kennende van mensen die reeds getransplanteerd zijn geven echter wel aan dat er dan nog wel de nodige hobbels overwonnen moeten worden.

Zoals ik heb kunnen waarnemen zijn er al weer de nodige longtransplantaties uitgevoerd.

Zelfs een longtransplantatie voor de tweede keer bij een jongere cf-patient Bjorn.

Ik ken hem verder niet, maar datgene wat ik op z'n site heb gelezen is verbluffend.

Ondanks dat hij er beroerd aan toe was probeerde hij zoveel mogelijk de regie in eigen hand te houden. Na korte tijd was hij alweer bij z'n positieven en probeerde hij opnieuw aan te geven wat er zoal weer moest gebeuren.

Een bezoeker bij hem kreeg bijna de indruk dat Bjorn zojuist een stevige behandeling bij een tandarts had gehad. Ik wens hem verder nog heel veel beterschap toe.

.

Omdat het nu toch eindelijk wel wat meer voorjaar zal worden zijn er al wat tuinwerkzaamheden verricht. Een ontspannende bezigheid, alleen jammer dat de iets inspannende bezigheden voor mij dan taboe zijn.

Lekker voor het huis door de voortuin gekropen om ontluikend onkruid in de kiem te smoren.
Onze beukenhaag die nu voor het tweede keer het voorjaar ingaat zal hopelijk ook weer wat dichter worden.

Bovendien heeft Rolf al wat zwart zand uitgegraven voor ons tuinhuisje.

Hier lagen tot voor kort nog flagstones in grillige vormen.
Dat was voor onze cairn-terrier Boris een graafgebied waar wij niet zo gecharmeerd van waren.

De openingen in deze bestrating werden een voor een uitgegraven.

Nu moeten alleen de kabouters nog even komen om er geel zand in te storten en er wat betere bestrating op te leggen. Ondanks dat een tuin werk met zich mee brengt is het toch heel aangenaam om even naar buiten te kunnen lopen.

.

Na het bezoek aan Groningen wil ik weer iets aan mijn weblog toevoegen.

groeten

Hans

EVEN PAUZE

17.00 uur

Meestal zet ik elke week met heel veel plezier wat laatste ontwikkelingen op mijn weblog.
Dat zie ik als een positieve invulling van mijn tijd en ik merk dat je er ook heel leuke contacten mee kunt krijgen.
Bezoekers van de weblog waaronder ook lotgenoten kunnen o.a. op die manier elkaar ook eens een hart onder de riem steken.
Deze keer wil ik het kort houden. Dit vanwege de manier waarop ik vanuit mijn werksituatie op een zodanige wijze in de WAO dreig te belanden dat ik met mijn gezin hier erg de dupe van kan worden. Ondanks de extra verzekeringen die ik juist hiervoor al langer heb lopen. Morgen probeer ik met de hulp van mensen hier nog verandering in aan te brengen.
Daarom ontbreekt het mij nu ook aan enthousiasme om verder te typen.
Trouwens, het gaat naar omstandigheden best wel goed.
Met voldoende bewegen en gezond leven gaan we verder de lente tegemoed.


Groetjes en tot de volgende keer.

Hans Laarhuis

HET PAASFEEST KAN BEGINNEN

15.00uur

Bijna Pasen.

.

Palmpasen waren we met onze buren bij een optreden van de zanggroep Studio 65 uit Enschede geweest.

Het koor zong in de Josefkerk in Enschede gedeeltes uit de musical Jesus Christ Super Star.

Wij hebben erg genoten van vooral die delen waarbij ze met de volle bezetting met heel veel geluid de kerk vulden. Ook een damesduo met een heel hoog bereik klonk weergaloos.

Pasen behoort zoals de meesten onder ons wel weten tot 1 van de christelijke feestdagen en betekent dat voor circa twee eeuwen geleden Jezus Christus is verezen nadat hij eerder aan het kruis was gestorven. Vroeger toen ik nog op de lagere school zat was er veelal met mijn ouders en "broertje Paul" de gang naar de St. Janskerk in Enschede.
Vooral de Paaswake was tijdens het donkere deel met brandende kaarsen best wel sfeervol.

.

Tegenwoordig betekend het ook dat veel mensen een aantal vrije dagen hebben en gezellig met elkaar de dag doorbrengen beginnend met een paasontbijt waarbij de traditie van het paasei-eten nog altijd voortleeft. Alleen het aantal geconsumeerde eieren per persoon lijkt te zijn verminderd. Jaren geleden kwam het in menig gezin voor dat de vader des huizes zoveel mogelijk eieren probeerde te verorberen. Dit was vermoedelijk een traditie die ooit was ontstaan.

Misschien dat daarom vroeger ook aantal kinderen per gezin groter was.

.

Pasen 2008 is door de weerdeskundigen witter voorspeld dan de afgelopen kerstdagen waren.

Eigenlijk zou het misschien wel een gunstig tijdstip zijn om een oproep vanuit het groningse UMCG te krijgen voor een longtransplantatie.

Dit is echter wel wat cynisch geformuleerd omdat er tegelijkertijd met een longtransplantatie ergens anders mensen zijn die zullen treuren om een dierbare.

Met een kerkelijk feest met veel gebed en zang zoals Kerst of in dit geval Pasen is er misschien wel meer kans op een extra voorspoedig verloop.

.

Omdat ik momenteel vrij redelijk te pas ben had ik samen met Margreth ook nog op vrijdagavond voor een week geleden naar een optreden van zoon Rolf willen kijken.

Hij was jaren geleden al bezig om achter een draaitafel met geluidsapparatuur allerlei mixen van muziek te maken. Dit deed hij thuis ook al en daarom vonden we het ook wel jammer dat al die decibels tegelijk met zijn zelfstandige wonen met Anouk uit ons huis verdwenen.

In een of andere uitgaansgelegenheid in Enschede kan hij af en toe laten zien welke resultaten hij heeft geboekt.

Omdat het nog geen 1 juli is en er daarom nog gerookt wordt in de horeca heb ik toch maar afgezien van een bezoek.

Uiteindelijk waardeerde hij het zeer dat Margreth 1 van de bezoekers was. Nou, we wachten wel af hoe zich zijn muzikale talenten verder ontwikkelen. Met de combinatie van leraar lichamelijke opvoeding en zijn muziek kan hij z'n dagen goed vullen. Z'n website staat wel op mijn weblog in de rechterkolom.

.

Ik heb verder ook gemerkt dat ik op de site van longtransplantanten aangeland ben.

Trouwens al een hele poos geleden dat ik mij hiervoor had aangemeld.

Maar Paul v.d. E., beheerder van die site en die dat zou regelen was zo druk met z'n werk dat dat even duurde.

Moet je nagaan, Paul is ook getransplanteerd en dan weer zoveel in de weer met z'n baan.

Prima toch, dat dat mogelijk is.

Het geeft een goed gevoel dat je zo wat meer contacten krijgt met jonge en wat oudere mensen die min of meer in het zelfde schuitje zitten.
.

Naast de vele positieve zaken waren er in korte tijd twee jonge mensen met de ziekte cf weer de dupe van de te lange wachttijd welke in Nederland nog bestaat.

Beide stonden op de wachtlijst waarvan 1 op de urgentielijst.

De mogelijkheid tot een beter leven werd hun door het tekort aan donoren niet gegund.

Je vraagt je dan af, waarom dit in Den Haag zo lang moet duren voordat dit donortekort uiteindelijk minder wordt.

Initiatieven zoals de Grote Donor-show verleden jaar op televisie schudden de politici dan even weer wakker. Daarna sukkelt het gezelschap weer op een slakken-gangetje door.

.

Ik ben trouwens blij dat ik dit verhaaltje nog even kon maken, want ik heb door al die uren achter het computerscherm een paar heerlijk geirriteerde ogen.

Dat komt door de vele contacten en mails met mijn werkgever die er nog steeds niet in is geslaagd voor mij een rekensom te maken waaruit blijkt waar wij ons financieel in de loop van de tijd mee moeten zien ter redden.

Vele, vele telefoontjes en mailtjes met en naar vele verschillende mensen binnen het bedrijf, al gedurende een dikke maand hebben nog niet geleid tot een uitkomst.

Het laatste mailtje naar Essent was vandaag naar de Human Resource-businesspartner ( personeelsfunctionaris) waarin ik de hoop heb uitgesproken dat ik behalve longpatient tevens liever niet ook zenuwpatient wil worden.

Hetzelfde geldt voor het instituut UWV, waarvan in Hengelo een gigantisch kantoor staat vol met mensen waarvan ik er jammergenoeg nog niet 1 gesproken heb die een aantal vragen van mij kan beantwoorden.

Waar ik wel achter ben gekomen is dat de hoeveelheid en moeilijke regelgeving zelfs vaak door de uitvoerende mensen niet of niet goed worden begrepen.

Verder wil ik er nu even niets over kwijt omdat ik er ondanks alles van uit blijf gaan dat dit uiteindelijk goed komt.
.

Welnu, voordat ik een punt achter dit schrijven zet wil ik de bezoekers van mijn site bedanken voor de belangstelling.

.

Ik wens iedereen ook namens Margreth fijne paasdagen toe.
Tot de volgende keer.

.

Hans

BIJNA ALWEER VOORJAAR

16.30 uur

Voordat we het met z'n allen beseffen belanden we deze maand alweer in het voorjaar 2008.
Dit gecombineerd met het feit dat ik op de wachtlijst sta is voor Margreth reden om hier en daar al wat te beginnen met de voorjaarsschoonmaak.
Vandaag was ze al druk om de hele benedenverdieping te stofzuigen en boven overal stof af te nemen.

Dit had ook te maken met het bezoek van zoon Rolf en vriendin Anouk gisterenavond bij ons.

Anouk belde vanmorgen, ik pakte op en zij vertelde dat het niet de eerste keer was dat ze bij ons was geweest en nadien een soort van kleine pukkeltjes op de armen had.

Je gaat er dan vanuit dat er bij ons thuis een of andere boosdoener is die hier de veroorzaker van is.

Onze grote huisvriend cairnterrier Boris zou in eerste instantie in aanmerking komen.
In theorie zou dit kunnen, maar omdat wij dit altijd zorgvuldig in de gaten houden was dit niet te verwachten.

Ook omdat hij nog maar kort geleden een plukbehandeling en een uitgebreide wasbeurt had gehad en hij tevens geregeld buiten wordt geborsteld was dit niet erg aannemelijk.

Voor alle zekerheid kreeg Boris met een pipetje nog een middeltje tegen al die beestjes die hij als hond buiten wel eens tegenkomt.

Verder zijn Margreth, dochter Judith en ik niet van een vroegere generatie die 1 keer per week op de zaterdagavond in een teil water poedelde.

Ook proberen we alles i.v.m. mijn te verwachten opname zo vrij mogelijk te houden van alles wat ook maar voor een bacterie doorgaat.

Afgelopen week heeft Judith 1 dag in Almelo op een kinderdagverblijf gewerkt om te laten zien hoe zij met de kinderen omgaat.

Ze was blij met de mededeling aan het eind van de middag dat ze het prima had gedaan.Ze krijgt bericht wanneer ze eerst als invalkracht met een vast aantal uren per week kan beginnen. Nu werkt ze ook op invalbasis bij een andere kinderopvangorganisatie maar heeft daar minder kansen.
Dus uiteindelijk zijn Judith, Margreth en ik blij omdat dat voor haar ook weer wat meer zekerheid geeft.

Als ouders heb je dan weer een goed gevoel dat je zoon of dochter ergens in de maatschappij een werkplek vinden waar ze zich op hun plek voelen.

Allicht zal zich na verloop van tijd weer iets anders aandienen.

Vastroesten op 1 stek is ook altijd niet het meest optimale.

Nou, verder wachten we maar af wat er de komende week zoal op ons af komt.

Vooral in dit en het komende jaargetijde denk ik ook wel vaak: " Voor mij mag het ook nog wel eventjes duren voordat ik een telefoontje uit Groningen krijg".

Als ik het rustig aan doe geniet ik nu ook nog wel van datgene wat ik zo overdag nog allemaal mag doen en meemaak. Ik weet wat ik nu heb en moet afwachten hoe het allemaal zal gaan.

Dit is soms het twijfelgevoel dat je dan weer hebt. Anderzijds wil ik er toch ook wel helemaal voor gaan.

Uiteindelijk zal de oplossing toch in Groningen moeten komen.

Vanmiddag belde ik met medetransplantatiegenote Ine Pross .

Zij is vlak voor kerstmis 2007 getransplanteerd en heeft ondanks haar zeer grote blijheid met haar donorlongen toch nog wel last van optredende bijverschijnselen.

Ondanks dat is ze heel dankbaar voor het nieuwe leven dat zij nu mag leven.

Het opschrift op het naaststaande autootje heeft voor haar ook veel betekend.

Beste mensen, tot zover vandaag.

Bedankt voor het lezen en alvast bedankt voor het plaatsen van je berichtje.

Vind ik wel leuk. Alleen maar klikken op "REACTIES" hieronder en de rest gaat vanzelf.

.

Groeten

Hans