SCHRIKKELVRIJDAG 2008

16.30 uur

Vrijdag 29 februari 2008, schrikkeldag.
Wel een aardige dag om nog even een kort verhaaltje op mijn weblog te zetten, ondanks dat er eigenlijk niet zoveel bijzondere zaken te melden zijn.
De crocusvakantie heb ik niet zoals zoon Rolf, ongetrouwde schoondochter Anouk en haar familie besteed om naar Oostenrijk af te reizen om daar op de hogere en hoogste gedeelten samen met heel veel anderen in de sneeuw rond te dolen.
Ik ben meer een lentemens die weer meer gaat genieten van de langere dagen, de weer fluitende vogels en de ontluikende natuur. Hoop dat ik het aankomende jaargetijde nog vaak samen met velen mee mag maken.

Afgelopen week samen met Margreth allerlei nuttige en vaak aangename zaken gedaan, zoals het wegbrengen en weer ophalen van onze huisvriend Boris naar Losser. De gehele middag is de trimster met hem bezig geweest omdat het nog aanwezige puppyhaar allemaal
vastgeklit was. Een hele operatie. Vroeger toen ik honden nog vieze beesten vond, zou ik hem waarschijnlijk direct in de wasmachine hebben gestopt voor een wasbeurt op 90 gr. Celcius.



Enfin, afgelopen donderdag ben ik voor controle bij de longarts naar het MST (ziekenhuis Enschede) geweest. Dit ook samen met Margreth. Omdat 1 ingang van het ziekenhuis tijdelijk vanwege een virus op de IC is gekoppeld aan een legerhospitaal moesten wij via de hoofdingang naar binnen. Een hele mooie hoofdingang met 1 nadeel dat je er geen fiets, in mijn geval geen spartamet neer mag zetten.
Toch wel heel slim bedacht dat mensen met een handicap (wel eens voorkomend bij een ziekenhuis) hun vervoermiddel zoals een spartamet verderop langs een talud in de parkeergarage moeten stallen. Ik mocht mijn spartamet ook niet meenemen naar binnen.
Door tactisch optreden van Margreth kon dit beginnende brandje met de bewakingsambtenaar uiteindelijk geblust worden.
Misschien dat hierdoor het adrealinegehalte en daarmee ook het zuurstofgehalte in mijn bloed hoger waren dan normaliter het geval is. Waarde was 93% bij 2ltr. zuurstof.
De longarts was verder tevreden over mijn stabiele situatie.
Op die momenten denk ik dan, een telefoontje uit Groningen mag nog wel even op zich laten wachten.

s'Avonds heb ik dan ook een lekker wijntje gedronken. Margreth niet, want zij is een beetje allergisch voor alcohol en krijgt er een heet hoofd van.
Ik kan in ieder geval van een glaasje wijn lekker slapen en de transplantatiearts zegt dat ik dit ook met maximum van twee glaasjes per avond vol moet houden. Je moet er ook wat voor over hebben.
Dromen kan ik dan ook beter, alhoewel er niet altijd de garantie is dat het een prettige droom is.
Ik ben al wel eens gepaard gaande met ongecontroleerde bewegingen wakker geschrokken doordat ik droomde dat ik vastgebonden op een operatietafel lag.
Soms als ik half slapend lig te mijmeren kan ik ook wat gemakkelijker zaken in m'n hoofd toelaten waar ik overdag minder aan denk. Vanmorgen probeerde ik in nog wat comateuse sferen wat gedichtregels achter elkaar te zetten.
Ik probeerde wat flarden te onthouden en schreef het op een papiertje.

"Wachten"

Wachten
Wachten, soms met bizarre gedachten
Gedachten als een rode draad lopend
Op een goed resultaat hopend
Door je hoofd veel en allerlei dingen
Ook dat telefoontje vanuit Groningen
Uiteindelijk dat einddoel halen
De wereld van heerlijk ademhalen

Om het verhaaltje niet te lang te laten worden en omdat ik zo ga eten stop ik ermee.

Groeten.
Hans

NUTTIGE EN AANGENAME ZAKEN

10.30uur
Februari en maart zijn bij mij vaak de maanden waarin ik tijd moet inruimen voor het eerlijk invullen van de belastingformulieren voor Margreth en mij. Hiermee ben ik dan ook bezig geweest. Allerlei gegevens verzamelen en dan maar in het belastingprogramma invoeren. Vroeger had ik meneer G. die dit voor mij deed. Deze man kende ik toen nog uit de tijd dat mijn ouders nog een centrale verwarmingsbedrijf hadden. Vele uren waren in die tijd hij en mijn moeder in het door sigarettenrook blauw staande kantoortje bezig om de hele boekhouding op orde te houden. Vooral ten tijde van de jaarlijkse bezoeken van een belastinginspecteur was het een heel bijzonder ritueel dat mijn vader niet eerder ons huis mocht betreden voordat het bovenslaapkamerraam gesloten was.

Een openstaand raam betekende voor hem immers : " Weg blijven: de controle is nog niet afgelopen".

Niet dat er iets te verbergen was, maar alleen het feit al dat hij dan misschien dingen zou zeggen die niet zo slim waren was voldoende voor deze procedure.

Grappige bijkomstige gedachten dus die zelfs bij belastingaangiftes kunnen optreden.

Wat betreft mijn dienstbetrekking bij Essent zijn er de nodige ontwikkelingen.

In hoeverre ik hier blij of minder blij over moet worden moet ik nog maar even afwachten.

Wat ik wel weet is dat ik minder gelukkig ben met het tijdstip waarop de gang naar een volledige WAO wordt ingezet, nu op het moment dat ik op vrij korte termijn in Groningen kan worden opgeroepen voor de transplantatie.

Het staan op een wachtlijst voor transplantatie in combinatie met de dreiging van het verliezen van een baan is voor mij in ieder geval geen gelukkige combinatie.

Maar ja, de realiteit laat nog eens weer zien dat regels en wetten vaak zwaarder wegen dan wat meer flexibiliteit wegens omstandigheden in de toepassing hiervan.

Of kan hier binnen Essent nog iemand iets aan doen?

Des te meer vond ik het heel gezellig dat ik pasgeleden collega's op bezoek kreeg.

Met z'n drieen kwamen ze een kop koffie drinken en brachten een echt wel groot boeket bloemen mee.

Vanaf deze site wil ik alle collega's bedanken en verder veel vreugde in hun werk en daarnaast gezondheid toewensen.

Van collega voornaamgenoot Hans had ik min of meer begrepen dat ik ervan uit moet gaan dat mijn weblog niet helemaal meer onbekend is.

Vandaar ook dat ik best wel opppas wat ik zoal op mijn site verhaal. (grapje)

Verder ben ik bezig om door goed ademhalen en de juiste conditietraining die irriterende borstkasspieren te ontlasten.
Door benauwdheid ga je namelijk verkeerd en te oppervlakkig en hoog ademhalen.
Net als onze volwassen kinderen ( sportschoolfanaten) probeer ik dus ook lichamelijk actief te blijven.
Nou, ik stop er weer mee, zodat er voor de volgende keer ook weer wat nieuws over blijft.

Groetjes. Hans

TUSSEN CARNAVAL EN PASEN

9.45 uur
Nog eens even weer een kort verhaaltje plaatsen. De site ben ik immers niet begonnen om er verder niets mee te doen. En de tijd gaat zonder dat je er iets voor hoeft te doen gewoon door.
Echte opzienbarende zaken zijn er niet gebeurd. Ook niet wat betreft ontwikkelingen wat betreft mijn te verwachten oproep vanuit Groningen. In april heb ik weer een oproep voor controle.
Het enige vervelende is dat ik sinds een tijdje behept ben met allerlei vreemde pijnscheuten door mijn borstkas. Vorige week al niet meegedaan in mijn tweewekelijkse fysiogroepje.
Ik denk zelf dat het uit te staan heeft met een verkeerde ademhaling waardoor spieren niet goed aangespannen of ontspannen zijn.
Ik was toch wel van plan om zo direct naar de fysio heen te gaan en op een wat rustige manier wat te gaan trainen.
Vanmiddag had ik eigenlijk wel ingepland om wat werkzaamheden in de voortuin te verrichten.
Wat op een krukje heen en weer schuiven en oud hout wegsnoeien.
Het is momenteel immers net voorjaarsweer. Als we iets verder in de tijd zijn nodig ik Rolf en Judith ( mogen er ook meer zijn ) wel uit om ook een paar uur de handen uit de mouwen te steken om alles er weer een beetje toonbaar uit te laten zien.

Na de Carnavalstijd die voor bepaalde groepen van onze bevolking helaas voorbij is zijn we in de vastentijd terecht gekomen.
Met de verjaardag van Margreth zijn we deze periode goed begonnen.
Omdat ze de visite in wat groepjes had verdeeld heeft ze haar verjaardag meerdere keren mogen vieren hetgeen eigenlijk best gezellig was.
Met nog een ander 50-jarig Sarah-feestje van een vriendin van Margreth en tegelijkertijd een nicht van mij hebben we toch weer wat teveel calorieen naar binnen gewerkt dan eigenlijk wel goed was.
Vanaf nu gaan we dus toch serieus beginnen om wat beter op te letten wat er zoal in onze monden naar binnen gaat.
Ik denk dat ik nu maar stop met dit korte stukje, mede omdat het invallende zonlicht zich steeds verder meester maakt van mijn beeldscherm.

Het allerbeste met jullie toegewenst.

Groetjes,
Hans

DRUK, DRUK, DRUK.

Zondag 27 januari 2008 was zelfs voor mij een nogal drukke dag.

Vooral omdat het al wat later was dan een door-de-weekse dag kwam ik bijna in tijdnood wilde ik weer mijn zondagmiddag-uitje met Margreth en Boris ( hondje) een beetje op tijd beginnen.

Nadat ik opstond was ik namelijk eerst al anderhalf uur bezig met de gebruikelijke dingen die voor iedereen gelden, plus het vullen van mijn zuurstofvaatje, het vernevelen van een medicijn, de pufjes innemen en wat tabletten naar binnen werken.

Daarna was ik doende om een personeelsadviseur van Essent, tegenwoordig een Human Resource-businesspartner genaamd een mailtje te zenden.

Ik had namelijk afgelopen vrijdag deze man met mijn manager bij mij thuis op bezoek gehad om een eventuele gang naar de WIA ( vroeger WAO ) te bepraten.

Aangezien er de kans bestaat dat na een geslaagde transplantatie, waar ik immers op hoop, ik eventueel weer inzetbaar kan zijn voor het bedrijf lijkt mij deze gang niet zo verstandig.

De bedrijfsarts had geadviseerd dat ik definitief niet meer in staat zou zijn ooit weer werkzaamheden voor Essent uit te kunnen voeren. Dat advies was voor de HR-man blijkbaar voldoende om na bijna 27 jaar dienstbetrekking mij het WIA-traject te laten bewandelen.

Op zo'n moment is het altijd verstandig om dan extra na te denken.

Het is immers voorstelbaar dat onze Jan Peter Balkenende na een gelukte transplantatie tegen z'n keuringartsen zegt: "Die Laarhuis is best weer voor een aantal uren per week inzetbaar". En dan zou Hans Laarhuis vanuit de WIA opnieuw kunnen solliciteren naar een geschikte functie.

Ik geloof nou niet dat er dan veel werkgevers bij mij op de stoep zullen staan om een getransplanteerde man van 55+ in de armen te sluiten.

Dus geen goed idee, maar op welke manier breng ik de heren dat aan het verstand.

Gelukkig bladerde ik vanmorgen in allerlei documenten die ik vanuit het UMCG (Universitair Medisch Centrum Groningen) mee had gekregen. Daarbij ook een brochure over: " Werken na een longtransplantatie".

Daarin werd duidelijk uiteengezet dat een ( gedeeltelijk) werkzaam leven na transplantatie zeker niet is uitgesloten.

Vandaar mijn mailtje vandaag naar de HR-man. Daarin het bericht dat hij deze brochure van mij krijgt voordat hij morgen een gesprek met het management heeft waarin mijn geval ook ter sprake komt. Morgenmiddag hoor ik van hem welk standpunt Essent inneemt. Afwachten dus.

Bovenstaande is zo'n bezigheid die je toch wel wat stressig maakt. Iets wat ik er eigenlijk niet bij kan gebruiken.

Iets minder stressig was de uitnodiging van onze schoondochter (niet getrouwd!) om afgelopen vrijdag aanwezig te zijn bij de uitreiking van haar masterdiploma PMT (PsychoMotorischTherapeut) in Zwolle. Dat klinkt als een klok. Na de CALO-opleiding in Zwolle zwoegde ze in haar vrije tijd naast haar baan vele uurtjes om dit diploma te behalen. Een referaat (verhaal over opdracht) door haar, gevolgd door de uitreiking van het diploma en daarna een drankje zorgden voor een gezellige middag.

Nu nog het invullen van belastingformulieren van mij, Margreth en dochter plus het dagelijkse hometrainen, gewichtdrukken, op de hond passen en verdere beslommeringen zoals af en toe wat schrijven op deze weblog en twee keer in de week naar de fysiogroep en de weken gaan veel te snel voorbij.

Berichtjes zenden naar andere lotgenoten maken de tijdsinvulling compleet.

Tot zover.

groeten

Hans Laarhuis

REACTIES VAN JULLIE

Hallo mensen, t'is net zondagmiddag 12.20uur en ik heb nu even niet zoveel tijd om te computeren.
Zo direct iets eten en dan omdat het zulk "prachtig" weer is mag ik met Margreth nog even op pad. Misschien even naar Singraven of naar De Lutte waar Margreth eerst met Boris een wandeling maakt door het Arboretum. En/of naar Margreth's moeder.

De reden waarom ik nog even een kort berichtje schrijf is het feit dat ik het heel leuk en nuttig vind wat nuttige tips te krijgen om mijn weblog vooral in het beginstadium er wat beter uit te laten zien.

Van mijn broer Paul kreeg ik o.a. het goede advies om de opzet van het beginblad er niet te formeel uit te laten zien. Vind ik eigenlijk ook wel, we zijn tenslotte allemaal maar gewone mensen.

Ik zou in principe nog meer kleine aanpassingen kunnen maken op de site, maar dan moet je echt meer verstand van computertaal hebben. ( html etc )

Het gaat er mij in eerste instantie om dat ik op deze manier een beter contact kan hebben met andere mensen, of dat nou lotgenoten, familie of kennissen zijn. Door wat met elkaar te contacten blijf je ook wat op de hoogte welke gedachten er zo bij een ieder om gaan.

Misschien dat sommigen nu denken: " Wat is die man aan het filosoferen geslagen".

Dit komt waarschijnlijk ook wel omdat ik momenteel wat meer tijd heb voor dit soort tijdverdrijf.

Bovendien ben ik best ook wel erg bezig in deze tijd dat ik op de wachtlijst sta.

Als ik dan zie en hoor wat mensen na een geslaagde transplantatie weer kunnen, dan beginnen allerlei gedachten in je op te komen. Zal mij dit ook gebeuren?

Maar ik begin nu weer af te dwalen. Niet te lang maken is ook een tip!

Voor zover vandaag.

Graag tot ziens/horens.

Hans

TIJD GAAT TOCH WEL SNEL

Zoals ik zelf nu zie ben ik al weer een ruime week verder sinds mijn vorige verhaaltje.
Als je een weblog hebt moet je af en toe toch iets produceren.
Ook in een tijd waarin er niet zo heel veel opzienbarends gebeurt.
Hartelijk bedankt voor jullie reacties. Daar doe ik het toch ook voor.
Het reageren voor mensen is misschien wat lastig en is niet zo duidelijk aangegeven op de site.
Ik heb geprobeerd om e.e.a. te veranderen, maar het lukt mij tot nu toe niet om dit wat gebruiksvriendelijker te maken.
Boven aan de site heb ik daarom kort samengevat hoe dit te doen.
Dus gewoon op reactie onder mijn berichtje klikken, in het daaropvolgende scherm in het kader het berichtje plaatsen, woordverificatie overnemen en dan bijnaam aanklikken en je naam intoetsen.

De laatste week ben ik o.a. bezig geweest om wat papieren naar het UMC Groningen terug te zenden. Om na de transplantatie de meest effectieve medicatie te gebruiken wordt er af en toe een aangepast middel geintroduceerd om nadelige neveneffecten te verminderen. Enerzijds moeten de medicijnen afstoting voorkomen en anderzijds moeten de nieren niet teveel en onnodig worden belast. Hierover werden een aantal zaken uiteengezet in toch wel heel ingewikkelde medische termen en werd gevraagd of ik hieraan mee wil werken. Omdat ik toch liever niet als proefkonijn wil fungeren heb ik hierover naar Groningen gebeld.
Na informatie bleek dat men hier uiterst precies mee omgaat en dat er in de praktijk extra risico's zijn uitgesloten. Het gaat er om dat op een wetenschappelijke manier wordt vast gesteld dat bepaalde aangepaste behandelingen er uiteindelijk toe zullen leiden dat de medicatie steeds beter wordt. Omdat er in totaal over 300 patienten over veel meer landen hieraan zullen deelnemen heb ik gedacht hieraan deel te moeten nemen.

Verder ben ik nog bij mijn werkgever Essent geweest. Ik ben namelijk nog steeds officieel voor 50% in dienst van het bedrijf. Omdat ik reeds langere tijd niet meer kan werken had ik voor een evaluatie afgelopen maandag een gesprek met de arboarts. Omdat een eventuele gang naar volledige WAO en de longtransplantatie beide in de eerste helft van 2008 zouden kunnen samenvallen wil ik Essent voorstellen om de aanvraag voor WAO uit te stellen tot na de transplantatie. Dit is vanuit de wetgeving toegestaan. Ik wil er namelijk voor waken dat ik na een gunstige transplantatie vanuit de WAO weer moet solliciteren.
Dat zijn zo de perikelen die naast je kwaal ook op je pad komen.

Verder gaat het toch vrij redelijk mede dankzij s'morgens en s'avonds wat extra medicijnen snuiven met een vernevelaar thuis.
Ondanks het feit dat heel veel mensen inclusief mijn twee geliefde huisgenoten momenteel snotterig zijn en veel moeten proesten handhaaf ik mij redelijk.

Gisteren weer op het MST allerlei oefeningen gedaan.
Op de foto zien jullie het linkse getal dat bij mensen met goede longen 97, 98 of zelfs 99 kan zijn.




Bij mij is dat getal wat lager. Afhankelijk van mijn inspanning en mijn zuurstofinstelling varieert deze van 84 tot 94. Dat noemt men de saturatiewaarde. Onder de 90% is het zaak om het wat rustiger aan te doen.


Tot zover mijn verhaaltje van vandaag.

Groeten Hans

AF EN TOE NAAR DE FYSIOTHERAPIE

Vanmorgen ben ik naar fysiotherapie op het MST in Enschede geweest.

Ik zit in een gezellige club longpatienten waarin naast mij nog een aantal dames en 1 man meedoen.

Jaqueline, zelf noemt ze zich Jackie, de jongste dame, staat ook op de wachtlijst in Groningen.

Opnieuw een nieuw schema opgesteld met therapeute. Met gewichten werken, vanaf een stoel op staan en weer gaan zitten ( best zwaar ) en fietsen.

Thuis ga ik dus elke dag die oefeningen doen om in een redelijke conditie te blijven.

Op de website van Ine Pross heeft Ine voor het eerst weer zelf een bericht gezet.

Zij is vlak voor de kerstdagen 2007 getransplanteerd en maakt het naar omstandigheden redelijk goed.

Ik hoop voor haar dat ze voorspoedig verder zal herstellen.

Sinds ik mijn weblog heb gemaakt heb ik al 1 berichtje gekregen. Van mijn zoon Rolf.

Tot zover vandaag.

Mijn eerste berichtje in mijn weblog

ik ben bezig om mijn weblog te maken.
dit is dus een test 6 januari 2008 om 12.50 uur.
vindt het in eerste instantie best nog wel lastig met al die voor mij vreemde computertermen.

tot zover dit berichtje.